Rick's boeken

Hoe kom ik aan een boekenweekgeschenk?

2008-03-15T12:16:00.006+01:00

Ik had ze al eerder zien liggen. Twee boeken die ik wel wilde hebben. De laatste reis van Columbus (Brinkbäumer & Höges) en Aarde der mensen van Pramoedya Ananta Toer. Allebij in de ramsj. Met de naderende boekenweek besloot ik te wachten met kopen.

Afgelopen donderdag was ik bij de Selexyz in Utrecht. Toer was helaas uitverkocht, dus zocht ik er iets anders bij. Dat werd Botjes van Midas Dekkers. Samen met Columbus iets over de 20 euro. Genoeg voor een boekenweekgeschenk dacht ik.

Ik had afgerekend en kreeg de boeken overhandigd. Echter geen geschenk erbij. Ik vroeg dus of ik er een bij kreeg. Niet dus. Botjes was een kinderboek en die doen niet mee.

Balend en morrend zei ik dat ik dan het boek van Columbus ook niet wilde hebben. Ik had het immers ook in Wageningen zien liggen, dus kon ik het daar ook kopen. Moest ik vervolgens weer helemaal naar beneden naar de servicebalie om te ruilen. Hoe flauw en klantonvriendelijk.

Vandaag was ik in Wageningen bij de Kniphorst. Daar lag het boek van Columbus en bovendien het boek van Toer. Ik blij en bij de kassa kreeg ik hier dus wel het geschenk. Morgen dus lekker met de trein naar Amsterdam!

buch dag 2007

2008-02-11T20:05:00.005+01:00

De reis naar de Internationale Boudewijn Buchdag was dit jaar anders dan voorgaande jaren. Niet uit Gelderland en niet met de trein, maar met de auto vanuit Groningen. Ook in Amsterdam zelf was de locatie anders dan voorheen. Dit jaar zou voor het eerst het nieuwe gebouw van de OBA de plek zijn van lezingen en boekenplezier.

Met Bert van Vaan, die ik tegenkwam in de metro naar Amsterdam CS, liep ik naar het nieuwbouwlocatie. Enige twijfel bestond of we op de goede plek uit zouden komen. Beiden wisten niet hoe het nieuwe bibliotheek er uit zou zien en ook de bewegwijzering ontbrak. Gelukkig stond voor het fraaie pand de bakfiets van XX-uitgevers om de locatie te bevestigen.

We kwamen de imposante hal binnen, waar de met lichtbakken voorziene roltrappen meteen de aandacht trokken. De blik gleed vervolgens over de diverse witte kunstvoorwerpen naar de grootse en speels ingericht kinderafdeling. Via de roltrappen vervolgden we onze weg naar de bovenste verdieping. Links en rechts zagen we de mooie boekenkasten met fraaie verlichting. Alles zag er nog lekker “crisp” uit. Een bijzondere staat van nieuwe objecten die je het liefst zo lang mogelijk wilt behouden, maar onvermijdelijk zal verdwijnen.

Een laatst brede houten trap leidde naar de bovenste verdieping waar zich het restaurant bevond met een prachtig uitzicht over de stad, maar belangrijker nog het theater, waar de lezingen zouden plaatsvinden. Een mooi podium en een oplopende zaal met vele rijen comfortabele stoelen. Door de grotere capaciteit van de zaal leek de belangstelling dit jaar een stuk minder in vergelijking tot voorgaande edities, wat achteraf niet zo bleek te zijn.

Na de opening was het aan Karin Piters om de schrijver van het zesde deel in Büch en geen einde, Roy de Beunje, te interviewen over zijn passie voor Napoleon. Roy leek niet helemaal op zijn gemak en sprak niet ongeremd over zijn verzamelwoede. Hij kwam bij mij over als iemand die puur voor eigen plezier verzamelt en liever in zijn collectie vertoefd dan er over praat. Niks mis mee natuurlijk. Verzamelen doe je in eerst instantie voor eigen plezier.

Hierop volgde een presentatie over Spinoza. Een droge oratie over een onderwerp dat mij niet kon boeien. Ik sluit niet uit ik even ben weggedommeld, wat op zich ook welkom was na een lange reis. Voor mij zat een vrouw die speciaal voor dit onderwerp was gekomen, wat weer benadrukt hoe divers Boudewijns interesses waren en hoe het zoveel mensen kon aanspreken.

De lezing over de dodo sprak mij echter wel weer enorm aan en deed mijn biologenhart sneller kloppen. Met een grote hoeveelheid beeldmateriaal probeerde Jan den Hengst de heersende denkbeelden omtrent de dodo te weerleggen. Op sommige punten vond ik de argumentatie niet heel sterk, maar veelal ook wel. Een erg boeiende presentatie waardoor ik zeer uitkijk naar het lezen van zijn boek “De dodo, portret van een pechvogel”.

Als laatste kwam Warhol aan de orde. Een kunstenaar die regelmatig terugkomt bij het lezen en bekijken van Buch. Voorheen bleef het daarbij, maar dankzij deze lezing ben ik meer te weten gekomen over het leven en werk van Warhol. Een lezing die mijn interesse en nieuwsgierigheid prikkelde waardoor ik toch wel meer wil weten over deze markante figuur.

Met een tas vol boeken, een hoofd vol nieuwe impressies en in het gezelschap van Jan den Hengst liep ik terug naar het centraal station. Na een geslaagde Buchdag kon ik weer tevreden aan de lange weg terug naar huis beginnen.

John James Audubon

2008-02-07T22:36:00.000+01:00

In het laatste weekend dat het nog te zien is, begeef ik me naar Teylers Museum. Hier ligt het duurste vogelboek ter wereld tentoongesteld. The Birds of America van de Amerikaanse vogelschilder John James Audubon (1785-1851) is voor het publiek toegankelijk. Niet alleen het duurste, maar ook het grootste.

Het boek is gewoonlijk veilig opgeborgen. Begrijpelijk gezien de kostbaarheid en uniekheid van dit werk. Ook het formaat maakt het niet makkelijk het boek even door te bladeren. Ik betwijfel of het vaak wordt ingezien, wat eigenlijk wel jammer is. Boudewijn Büch is verschillende malen bij Teylers geweest met het verzoek om het boek te bekijken. Of hij het ook daadwerkelijk heeft gezien weet ik niet. Voor mij was dit dus een unieke kans om dit wel voor elkaar te krijgen.

In vijf banden zijn de 435 gravures bijeengebracht. Vooraf had ik al een vermoeden van de omvang, maar desondanks word ik verbluft door het enorme en overwelgende formaat. Elke band heeft zijn eigen glazen vitrine. Opengeslagen op één van de paginas. Alle vijf even indrukwekkend.

Gelukkig is er naast de vijf opengeslagen delen meer te zien. Het werk van Audubon wordt in een historische context gezet door het werk te vergelijken met eerdere en latere vogelboeken, om zo de ontwikkeling van het vogelboek te kenschetsen. Onder deze werken zelfs een boek wat ik zelf in bezit heb.

Van Audubon sieren reproducties aan de muur op het oorspronkelijke formaat. Bovendien staan er bij enkele van de gravures ook een opgezet exemplaar van de vogel, zodat de schoonheid van de natuur en de gravures nog eens wordt benadrukt.

Na het zien van de tentoonstelling kan ik Boudewijn goed begrijpen dat hij zo graag het boek in had willen zien. Ik kreeg hiertoe de kans. Een eenmalige gelegenheid?

Boekenbeurs Eusebiuskerk

2008-02-02T14:27:00.000+01:00

Het goede voornemen om meer boeken te lezen dan te kopen wordt niet echt ondersteund met het bezoeken van een boekenbeurs. In de Eusebiuskerk in Arnhem was afgelopen weekend de jaarlijkse boekenbeurs van de Vincentiusvereniging. Hoewel ik al veel selectiever ben met kopen kwam ik toch met 11 boeken thuis. Dit zijn er enkele:

De bijenchoreograaf van Thijs Goldsmidt. Een klein uitgaafje ter gelegenheid van de jaarwisseling 2004-2005 voor de vrienden van Em. Querido's Uitgeverij BV, Athenaeum-Polak & Van Gennep en Nijgh & Van Ditmar. Bioloog Goldsmidt is vooral bekend van zijn boek Darwin’s hofvijver waarmee hij werd genomineerd voor de AKO literatuurprijs..

Bij de sectie natuur kwam ik twee boekjes tegen van een andere gedragsbioloog. Vogels in hun domein en Vogels onderweg. Van Luuk Tinbergen is weinig te vinden op internet. In mijn beleving zijn de vogelboeken van Tinbergen ruim bekend, maar hieraan begin ik nu te twijfelen.

Om mij te verdiepen in de cultuur van enkele van mijn voorouders had ik al wat boeken van deze Indonesische schrijver in mijn bezit. Hier kwam ik Meisje van het strand en De vluchteling tegen. Deze twee titels van Pramoedya Ananta Toer had ik nog niet en kunnen op de groeiende stapel te lezen boeken. Handige pagina van google waarbij schrijvers staan op nationaliteit.

Dit boek had ik al in mijn bezit. Echter was de conditie ervan niet al te best. Eerder vorige week zag ik het boek in een nieuwe uitgave in de winkel liggen. Ik was dan ook blij verrast hier een zeer net exemplaar te vinden van Tolkiens Brieven van de Kerstman. In dit boek staan brieven die de kinderen van JRR Tolkien elk jaar voor kerst kregen. Ze waren afkomstig van de noordpool en bevatten verhalen geschreven door de kerstman over wat er dat jaar weer was gebeurd.

Als laatste heb ik mij laten verleiden om dit boek nog te kopen. Over het algemeen ben ik niet zo weg van dit soort boeken. Vaak zie je ze voor kerst of vaderdag verschijnen. Boekjes met leuke spreuken of met de grappigste krantenkoppen. Dit boek bevat alle extremen van de dierenwereld. Een boek wat ik normaal niet zou hebben gekocht. Wat maakte het dan toch aantrekkelijk? Het is een uitgave van National Geographic. Zoals ik al eens eerder heb geschreven een garantie voor mooie fotos. Zo is ook dit boek weer een lust voor het oog.

Linnaeus in Groningen

2007-11-30T16:32:00.000+01:00

Na Harderwijk en Wageningen, heb ik ook een bezoekje gebracht aan de Linnaeusexpositie in Groningen. Het universiteitsmuseum is een leuk klein museumpje in de binnenstad van Groningen.

De hal met receptie oogt modern en dit beeld blijft bij de eerste expositieruimte. Hierin staan verschillende items opgesteld over de ruimtevaart en de link naar de universiteit. Een onderwerp wat me niet heel erg boeit, dus na enkele snelle blikken ga ik naar de volgende ruimte.

Hier tref ik de expositie aan waarvoor ik gekomen ben. “God schiep… Linnaeus ordende.” Van de drie expositie over Linnaeus, ziet deze er veruit het beste uit. Mooie glazen vitrines met nog mooiere oude boeken. Nette bordjes met tekst en in het midden van dit alles een buste van Carolus zelf. De expositie is duidelijk in tweeën te delen. Enerzijds de zoologische kant, anderzijds de botanische kant. In beide delen leren we hoe belangrijk Linnaeus is geweest in de naamgeving en ordening ervan. Jammer is wel dat het hierbij blijft. We krijgen nauwelijks iets te weten over zijn verdere leven, zijn tijd in bijvoorbeeld Nederland, zijn eigen reizen en zijn studenten.

Het zaaltje na de Linnaeus expositie verraste me aangenaam. Na de wat oppervlakkige tentoonstelling werd in dit zaaltje het leven en werk van Heinrich Kuhl en Johan Conrad van Hasselt belicht. Twee Groningse studenten die op de wijze van Linnaeus ook carrière wilden maken in de wereld van de botanie en zoölogie. Voor beide liep het helaas slecht af. Een leuke link naar de echte expositie wat deze net iets meer diepgang geeft.

Tenslotte wordt ik helemaal vrolijk van de bovenzaal. Een aantal oude houten vitrinekasten met een bonte collectie aan wetenschappelijk materiaal. Natuurkundige instrumenten, telefoons van oud tot mobiel, een menselijk anatomisch model van papier-maché, tropische beeldjes en het meest opmerkelijk (vond ik) een preparaat van een stukje mensen huid, zowel van een blanke als een zwarte persoon.

Een klein museum, maar zeker het bezoeken waard.

Er gaat niets boven Groningen

2007-11-19T17:18:00.000+01:00

Al enige weken zit ik voor mijn werk in Groningen. Totaal een ander beeld dan het zo vertrouwde en knusse Wageningen. Een grote stad ligt nu aan mijn voeten. Enkele impressies uit het hoge noorden.

Nog steeds heb ik alle boekwinkels niet verkend en valt er nog zoveel anders te ontdekken in de stad.
Ik mis mijn computer om ’s avonds het wereld wijde web op te gaan. Stukjes schrijven lukt dus haast niet. Ook van lezen komt de laatste tijd weinig.
Parkeren is een ramp in de binnenstad. Tenzij je 150 euro per maand aan een abonnement wilt uitgeven.
Het centrum zit vol mooie gebouwen en leuke verborgen hofjes.
Het straatje waar ik woon is zeer fotogeniek.
Een enorme hoeveelheid fietsers en fietsen belemmeren regelmatig de weg.
Ook het aanbod aan musea is een stuk beter dan in Wageningen. Ook hier een tentoonstelling over Linnaeus. Mooi opgezet, maar daarover later meer.

Nog genoeg te doen dus, maar zo weinig tijd…

Jan Wolkers

2007-10-20T08:28:00.000+02:00

Afgelopen woensdag kocht ik nog een boek van Wolkers. Gisteravond hoorde ik bij het naar huis rijden het nieuws. Jan Wolkers is op 81 jarige leeftijd overleden. Een markant persoon.

Linnaeus 300 jaar

2007-09-24T22:54:00.000+02:00

Hij is Zweeds, wereldberoemd door zijn ordening van planten en dieren, en hij viert zijn 300e verjaardag: Carolus Linnaeus. Wellicht is het u ontgaan, maar dit jaar is het 300 jaar geleden dat Linnaeus geboren is.

Een goede reden om de man te eren, wat dan ook volop gebeurde in Zweden, maar ook in Nederland. Lezingen, exposities, wandelingen en andere activiteiten. Harderwijk lijkt de spil binnen de Nederlandse activiteiten. Dit is immers de plaats waar Carl promoveerde.

Op een zonnige zomerdag ben ik daarom afgereisd naar Harderwijk. Ik was wel benieuwd naar de “unieke multimediale dubbelexpositie waarin de beleving centraal staat” in het stadsmuseum. Het museum was nog niet open toen ik er aankwam, dus ben ik eerst naar de Hortus gegaan. Hier was de expositie “Beesten en Bloemen, hoe zal ik ze noemen?”. Een leerzame expositie gericht op kinderen, beginnend met een boeiend filmpje waarin op leuke en eenvoudige manier wordt uitgelegd waarom de wetenschappelijke naamgeving zo belangrijk is.

Na het bezoek aan de hortus waren de verwachtingen hoog. De teleurstelling was dan ook erg groot toen ik bij de expositie aankwam. Het multimediale gedeelte bestond uit een zeer amateuristisch computerprogramma waarin een klein gedeelte van Linnaeus werd belicht. De andere helft bestond uit een overzicht van zijn leven in de vorm van postzegels. Hoewel zeer fraai, kan ik dat toch echt geen expositie noemen. Ik kreeg het gevoel dat de Harderwijkers het kweken van de eerste bananenplant in Europa de grootste prestatie van Linnaeus vinden.

Gelukkig woon ik in Wageningen waar ook een expositie is. In museum de Casteelse poort hebben ze ook een poging gedaan. Een poging die beter geslaagd is dan in Harderwijk. Te zien is dat het budget waarschijnlijk beperkt was, maar ze hebben wel de boeken Musa Cliffortiana, Hortus Cliffortianus en de Systema Naturae liggen. Wat voor een boekenliefhebber toch wel de vreugde doet vergroten. Zeker als de entree gratis is (woensdagmiddag). Bovendien zijn de teksten hier uitgebreider dan in Harderwijk.

In Wageningen was ook nog de expositie Een lusthof voor Linnaeus. In de botanische tuin hadden kunstenaars een kunstwerk opgedragen aan Linnaeus. Dit leverde bijzondere visies op, gepresenteerd op een mooie locatie. Een ervaring die naar mijn mening meer recht doet aan deze belangrijke figuur in de natuurhistorie.

Er was dus genoeg te beleven op gebied van Linnaeusverering, maar voor de ultieme beleving zal ik toch echt een keer naar Zweden moeten gaan.

Het lied van de dodo

2007-08-08T22:34:00.000+02:00

Het lied van de dodo stond al enige tijd op mijn verlanglijstje. Hier in Wageningen had ik een exemplaar gezien in harde kaft voor twintig euro. Naar mijn idee, en portemonnee, vrij prijzig. Een idee wat ik al langer over tweedehandse boeken heb, een idee wat onlangs werd bevestigd.

Afgelopen weekend was ik in Deventer op de boekenmarkt. Wat een genot, al die boeken bij elkaar. En bovendien heerlijk rustig. Andere jaren was het bijna twee keer zo druk. Blijkbaar verkoos een groot aantal mensen het strand boven kilometers papier. Hierdoor kon ik rustig rondkijken, waarbij Quammen twee keer voorbij kwam. Weliswaar in zachte kaft, waarvan de goedkoopste 10 euro zou moeten kosten. Tja, wat doe je dan? Wetende dat er ook een (mooiere) harde kaft bestaat en tien euro nog best veel geld is als je weet dat het boek nieuw 17,50 was. Ik heb het boek laten liggen. Een besluit dat in het verleden meerdere malen tot grote spijt heeft geleid. Dit keer viel het anders uit.

Aan het einde van de dag nog even lekker bijkomen op een terrasje. Het was immers heerlijk weer en verkoeling in de vorm van een drankje was meer dan welkom. De kraampjes werden langzaamaan opgeruimd en het was tijd om naar huis te gaan. Toch nog maar even boekhandel Praamstra binnen lopen. Een prachtige winkel met een zeer ruim aanbod. Ruimer dan verwacht, want wat zie ik daar staan tussen de biologieboeken? Precies, het lied van de dodo. Netjes en nieuw en dat voor ruim drie euro goedkoper dan op de boekenmarkt. Klinkt dat lied niet fantastisch?

Natuurlijke historie

2007-07-22T22:15:00.000+02:00

Natuurlijke historie begint langzaam een aardige deel uit te maken van mijn collectie boeken. Op dit gebied is erg veel verschenen. Elke keer kijk ik vol verlangen naar deze boeken in de locale boekhandel Kniphorst, waaraan een bezoekje sowieso al aangenaam is. Helaas gaat studeren en veel boeken kopen niet goed samen. Vandaar mijn toevlucht naar het tweedehands en ramsj circuit.

Afgelopen zaterdag bracht ik weer eens een bezoekje aan de Slegte. Ik ben elke keer weer verbaasd over het aanbod boeken die ik wel zou willen hebben. Een keuze moet dan worden gemaakt wat mee te nemen. Ditmaal waren het er drie.

Meeste van de zwarte molen

2007-07-06T11:44:00.001+02:00

Het is gevaarlijk om boeken uit je jeugd terug te lezen. Als kind had ik op mijn, toen nog zeer beperkte, boekenplankje de volledige reeks Wipneus en Pim staan. Toch nieuwsgierig naar wat ik er in zag, probeerde ik enkele maanden terug weer eens een boekje uit de reeks te lezen. Wat viel dat tegen. Een enorme teleurstelling in het verhaal en weer een goede jeugdherinnering aan duigen.

Blijkbaar had ik mijn lesje niet geleerd, want toch kocht ik weer een kinderboek wat ik jaren geleden al eens had gelezen. De prijs was belachelijk laag en dan is het gewoon onmogelijk om het boek niet te kopen. Wederom was ik in bezit van Meester van de zwarte molen, geschreven door Otfried Preussler.

In tegenstelling tot Wipneus viel Krabat niet tegen. Het was weer een heerlijke ervaring. Vlagen die terugkomen uit je geheugen, gecombineerd met het opnieuw ontdekken van het verhaal. Heerlijk van eenvoud, maar toch met de nodige subtiele verwijzingen die nu wel opvallen omdat je het verhaal nog enigszins kent.

Teruglezen van kinderboeken kan dus wel degelijk. Jammer dat ik niet meer weet wat ik allemaal heb gelezen, nog voor de periode van leeslijsten en verplichte boekverslagen, toen het lezen nog leuk was.

Cover art

2007-07-04T09:24:00.000+02:00

Kunstenaar Thomas Allen gebruikt de illustraties op kaften en in boeken om daar nieuwe kunstwerkjes van te maken. Hij laat de personages tot leven komen met een werkelijk prachtig resultaat. Soms in mooie composities, dan weer schitterend door de eenvoud. Meer werk is te zien hier en hier.

Couleur Café

2007-07-03T23:11:00.000+02:00

De laatste tijd word ik achtervolgd door vuur. Was het anderhalve week geleden raak in Wageningen, zaterdag was ik in Brussel waar het gebeurde.

Afgelopen weekend was het weer tijd voor een uitstapje naar onze zuiderburen. Vorig jaar schreef ik al over mijn ontdekkingen in de stad Leuven. Dit jaar stond een bezoekje aan de abdij van Villers la Ville op het programma.

Bijna onvindbaar en onbereikbaar door slechte bewijzering en slechte wegen, ligt ongeveer 30 kilometer onder de hoofdstad (en onder een spoorbrug) de abdij van Villers. Of in ieder geval de restanten van een abdij. Prachtige ruines waar je heerlijk kunt dwalen, jezelf afvragend hoe het leven moet zijn geweest eeuwen geleden toen de abdij nog daadwerkelijk een abdij was.

Aan het dromen komt een eind als we naar Brussel moeten voor moderner vertier. Een ongeluk op de ring leidt tot chaos en de wederom slechte bewijzering toont ons meer van de stad dan gewenst. Blij dat we eindelijk de juiste parking gaan we naar het terrein van voormalig postbedrijf Thurn en Taxis voor het muziekfestival Couleur Cafe.

Nog maar net hebben we een hapje en een drankje gebruikt als we weer worden verzocht het terrein te verlaten. In één van de pakhuizen woedt er brand en het terrein moet worden ontruimd. Gelukkig kunnen we een paar uur later weer het terrein op.

Een heerlijk ontspannen sfeer. Eetstalletjes van landen over heel de wereld, leuke kraampjes, een ietwat lugubere expo, straatartiesten, vuurwerk, maar vooral ook geweldige optredens. We kunnen nog net al swingend de laatste salsanummers van Buenaventura meepikken. Ik verwonder me vervolgens hoe uitbundig Afrikanen kunnen dansen op de trommelmuziek van de Amazones, terwijl het blanke publiek er totaal belachelijk uitziet bij de pogingen mee te bewegen. Echter volledig verrast ben ik door de muziek van Les Blerots de R.A.V.E.L. Wat een energie en wat een plezier. Een ware show, een echte aanrader!

Brittanië hééft talent

2007-06-28T15:53:00.000+02:00

Ik word een beetje moe van de vele talentenshows die we de afgelopen jaren over ons heen hebben gekregen. Het talent begint echt uitgeput te raken. Voor de jury moet het ook geen pretje zijn. De reactie van de jury van Brittain's got talent spreekt dan ook boekdelen als een iets gezette mobiele telefoonverkoper met weinig uitstraling zegt dat hij opera gaat zingen. Maar dan...

Clive Barker - Weefwereld

2007-06-13T16:35:00.000+02:00

Op welk moment besluit je of een boek niet de moeite waard is door te lezen? Ik kan me, op enkele dunne boekjes na, zo niet herinneren dat er boeken zijn die ik niet heb uigelezen. Wellicht vind ik het zonde om de tijd die ik er al aan heb besteed te vergooien of misschien hoop ik toch dat het boek beter wordt. Of is het toch de nieuwsgierigheid naar het einde die je dan toch door het boek sleept.

Zojuist heb ik De weefwereld van Clive Barker uitgelezen. Toch een vrij bekende schrijver binnen het horror genre. Vrienden zeiden dat ze het boek erg mooi vonden. Mijzelf kon het echter weinig boeien. Het pakte me niet en ik zat er regelmatig aan te twijfelen om te stoppen.
Een boek van zeshonderd pagina’s is vrij omvangrijk. Als je dan niet kan meeleven met beide hoofdslachtoffers (vaak moet je jezelf verplaatsen in de slachtofferrol om de angst te voelen) dan gaat het lezen vrij moeizaam. Waarschijnlijk omdat deze personen niet echt slachtoffers zijn. Het echte slachtoffer is een wereld geweven in een tapijt. Het kan een gebrek aan fantasie zijn, maar het lukte me maar niet om me te identificeren met een tapijt.

De karakters waren oppervlakkig, het verhaal zonder veel spanning en het eind, waar ik toch nieuwsgierig naar was, was zwak. Had ik het maar weggelegd. Zeshonderd pagina’s verpilde tijd. Hopelijk biedt het volgende boek geen reden om het weg te leggen.

Book Crossing

2007-05-22T15:02:00.000+02:00

In plaats van boeken verzamelen, nu eens boeken weggeven. Niet aan een bekende, maar gewoon achterlaten voor de eerste de beste vinder. Dat is Book Crossing. Je laat een geregistreerd boek achter in het wild en je hoopt dat degene die het vindt het meeneemt, leest en het leuk vindt. Vervolgens kan deze persoon weer een berichtje achterlaten op internet en het boek zelf ook weer vrijlaten.

Met de komst van internet zijn er allerlei leuke initiatieven ontstaan om mensen in zekere zin te verbinden. Of het nu het volgen is van boeken of bankbiljetten, het organiseren van hobby’s als geocaching, de vele fora voor de meest uiteenlopende interesses, het samen uitvouwen van eiwitten of op zoek gaan naar buitenaards leven tot internetdating. Het bookcrossen vind ik een van de leukere van deze toepassingen.

Wat maakt het zo leuk? Wellicht is het het idealistische en misschien wat naïeve idee, dat via deze weg mensen gaan lezen. Misschien het stiekeme en spannende om ergens een boek in het wild achter te laten. Het plezier van het lezen van een berichtje als het boek is gevonden of het feit dat boeken gewoon leuk zijn. Waarschijnlijk een combinatie van al deze factoren.
Wel bestaat het grote probleem dat je de zorgvuldig samengestelde collectie niet zomaar, letterlijk, op straat zet. De paar boeken die je wel kwijt wilt, zie je toch liever naar een echte liefhebber gaan, dus die belanden op marktplaats. Waar haal je dan de boeken vandaan die je wel achterlaat, met het risico dat ze voorgoed verdwijnen?

Gelukkig zijn er al connecties tussen bookcrossers en onder andere kringloopwinkels, waardoor er regelmatig grote hoeveelheden boeken beschikbaar komen. Afgelopen zaterdag heb ik hier een doosje van mogen ontvangen. Zo’n veertig boeken van uiteenlopende genres en kwaliteit. Le Carré, Grisham, Dahl, van Keulen, Sartre en een hoop onbekende schrijvers. Een ideale manier om boeken vrij te laten en toch je eigen collectie in stand te houden. Hoeveel mensen zal ik hiermee aan het lezen zetten?

Geluk zit in een klein hoekje...

2007-05-11T11:24:00.000+02:00

Een televisie op de slaapkamer is een nachtmerrie voor de nachtrust. Voor het slapen gaan, nog even de kanalen af. Snel voorbij de belspelletjes (wie belt er in vredesnaam om drie uur in de nacht?) en de reclames voor erotische telefoonservices. Tot je bij de BBC aankomt en net de film “The legend of 1900” begint.

Een prachtige film over een man die na zijn geboorte te vondeling wordt gelegd op een oceaankruiser. Hij groeit op tussen de arbeiders op het schip en blijkt een bijzonder getalenteerd pianist te zijn. In al die jaren dat hij op het schip leeft, zet hij nooit voet aan wal. Binnen de beperktheid van dat schip ontplooid zijn leven. Verwerkt in het metaforische pianospel. Juist de eindigheid van de hoeveelheid toetsen maakt het mogelijk een oneindig aantal muziekstukken te spelen.

De film deed me denken aan het boek “De man die bomen plantte” van Jean Giono. Hierin het verhaal van een man die in de loop van zijn leven in eenzaamheid een heel bos aanplant. Beperkt tot zichzelf is hij in staat een grootse prestatie te leveren. Zonder dat iemand er vanaf weet, zonder dat het buiten zijn eigen leefwereld komt.

Ook dacht ik aan het verhaal van Shrimpy op de blog van Sander. Een onervaren zeiler die het presteert om de wereld rond te varen. Op zich een zeer bijzondere prestatie, maar wat het voor mij extra bijzonder maakt, is dat het bijna niet wereldkundig is gemaakt. Weinig publiciteit, een boek in kleine oplage. Dat juist het beperkte de bijzonderheid bepaald, meer nog dan de prestatie op zich.

Wat is het toch met mensen dat we juist naar de zeldzaamheid kijken in plaats van naar het object zelf? Waarom is een bibliofiele uitgave zoveel meer begerenswaardig dan hetzelfde boek in massaoplage? Ook al blijft de inhoud gelijk. Waarom kan een ervaren vogelaar enkel nog genieten van een zeldzame vogel als een sneeuwuil, grote trap of notenkraker? Kijk eens hoe schitterend een roodborstje is!

Wat zitten wij mensen toch raar in elkaar. Gelukkig maakt dit het mogelijk om mooie boeken en films te maken.

Introducing the book

2007-04-20T12:03:00.000+02:00

Verhuizing bibliotheek Wagenigen UR

2007-04-18T11:21:00.000+02:00

Zojuist lees ik op de site van BoekenDingen, dat er een blog is van de verhuizing van de bibliotheek van de Wageningen Universiteit. Erg leuk om te zien hoe dat in zijn werk gaat. Toch wel wat anders dan mijn eigen verhuizing met slechts 900 boeken.

Lijk reist eerste klas met British Airways

2007-03-20T13:52:00.000+01:00

LONDEN - De bemanning van een toestel van British Airways heeft een passagier die in de toeristenklasse in haar stoel was overleden, in de eerste klas gezet en de vlucht tussen Delhi en Heathrow vervolgd.

Bovenstaande stond vandaag op MSN nieuws bij opmerkelijk. Leuk om te lezen. Zo dacht waarschijnlijk ook Peter Donk van het ANP. Hij verzamelde vele van dit soort berichtjes en bundelde deze in het boekje Raar maar waar, Honderdvijftig pagina’s met leuke, bizarre en verrassende berichtjes.

Maar is het wel zo leuk? Na een aantal pagina’s heb je het wel gehad. Een dergelijk boekje werkt simpelweg niet, want wat is er zo leuk aan dit soort berichtjes? Dat ze juist verstopt zitten tussen de serieuze berichten over politiek, oorlog en verderf. Even een lichte noot tussendoor om de stemming uit mineur te trekken.

Algemeen hoofdredacteur ANP Rob de Spa zegt het zelf al in het voorwoord. “Tussen al die ‘officiële’ berichten is er soms nieuws dat opvalt. Nieuws waarvan je opkijkt, waar je van moet huiveren of misschien om moet lachen.” Als het echter tussen enkel dit soort stukjes staat, valt het niet meer op, blijft het opkijken achterwege en het lachen komt hooguit tot een enkele glim.

Vijftien jaar geleden probeerde Erik van Muiswinkel het ook. In Man laat zich oor aanlijmen verzamelde hij met Thecla Bakker leuke stukjes uit de krant. Zoals ik al zei werkt zo iets niet. Waarschijnlijk had van Muiswinkel dat ook wel door. Hij bewerkte de stukjes en voorzag ze van nieuwe koppen. Ongetwijfeld om het allemaal nog grappiger te maken. Zonde. Wat mij betreft kan het niet droog genoeg worden gepresenteerd. Heerlijk formeel, zodat juist het bizarre wordt versterkt. Daar zit de humor. Afblijven van de oorspronkelijke opmaak. Dat is grappig genoeg.

Sowieso afblijven en niet bundelen. Wie zit er op zo’n boekje te wachten? Elke dag staan er een aantal leuke berichtjes in de krant. Als je de moeite niet wil nemen om ze te zoeken, kijk dan op MSN nieuws of Nu.nl. Wat is de toegevoegde waarde van een bundeling? Helemaal niks. Het zijn geen grootse gebeurtenissen die permanent moeten worden vastgelegd. Het zijn stukjes die na lezen meteen weer vergeten dienen te worden. Wat mij betreft geldt dit laatste ook voor deze boekjes.

Verfilming Annie's Box

2007-03-16T17:58:00.000+01:00

Eerder schreef ik hier al over Annie's Box (in de Amerikaanse uitgave). Nu lees ik dat het verhaal wordt verfilmd. Ik was aan het rondsurfen op internet toen ik deze fraaie site over Darwin tegen kwam. Onder nieuws het volgende bericht:

Yet another Darwin movie is in the works.

Oscar-winning producer Jeremy Thomas, and writer John Collee ("Master and Commander") are working on a movie about Charles Darwin based on the book: "Annie's Box" written by Darwin's descendant Randal Keynes. The movie will focus on the relationship between Darwin and his wife and children, especially his first daughter Annie, who died in 1851 at age 10. Randal Keynes said: "I find it a very moving story. I'm so glad they are doing a film because I think it is important and helpful for people to understand Darwin the man and his feelings for his wife and his children. The film will focus on that and it will be good to see Darwin's life from that point of view." He added: "Darwin's experience with his daughter and her death, and his feelings afterwards influenced some of his most important ideas. I wrote the book to explain them to other people." Thomas expects to start shooting the movie next year on location at Down House. The movie is planned for release in 2009, the bicentennial of Darwin's birth.

Bibliotheek schatten

2007-03-15T12:24:00.000+01:00

De bibliotheek Rotterdam heeft besloten met een bijzonder project haar bijzonder collectie uit de diepe kelders te voorschijn te halen. Of eigenlijk het publiek een blik te werpen in de kelders en een tocht te laten maken door de schatkamers van de bibliotheek.
Een zeer indrukwekkende site geeft je de kans te snuffelen tussen de bijzondere boeken. Met beeld en geluid wordt uitleg gegeven. Zeer de moeite waard van een bezoekje.

Maansverduistering

2007-03-04T22:31:00.000+01:00

Een volledige maansverduistering, iets wat je toch wel wilt zien. Rond middernacht naar buiten, op zoek naar de maan. De hemel is zwart, in de verte nog een sterretje, maar niks te zien. Waar is de maan? Achter de flat misschien? Een rondje speuren levert niks op. Inderdaad een volledige verduistering.
Een kwartiertje later toch nog maar eens proberen. Dit keer met meer resultaat.

Uitverkoop Kniphorst

2007-02-08T22:48:00.000+01:00

De jaarlijkse uitverkoop bij boekhandel Kniphorst gaat weer beginnen. Vanavond was de voorverkoop voor lezers van de nieuwsbrief, waarvan ik er één was. Eerste keus en nog lekker rustig. Ik heb het beperkt weten te houden met vijf boeken. Dit zijn ze:

Uit het Meulenhoff archief waren verschillende boeken te koop. Van Adriaan van Dis heb ik dit boek er uit gekozen. Zowel met zachte kaft als harde kaft was beschikbaar. Zelfde prijs, dus dan is het makkelijk kiezen.

Tim Severin is al vertegenwoordigd met In Search of Robinson Crusoe en The Spice Islands Voyage. Dit boek heb ik al vele malen in mijn handen gehad. Nu dus aangeschaft.

Een goede maand voor Midas Dekkers. In een volgende post hier meer over, maar voor nu dit boek. De grote stad, Amsterdam bevat een bijdrage van Midas over, hoe kan het ook anders, de natuur in de stad. Ook dit boek komt uit het archief van Meulenhoff.

Een andere held voor biologen is David Attenborough. Ik geloof dat ik hier al een keer eerder over heb geschreven. The life of mammals zag ik staan en heb ik snel toegeëigend. In het groene stadje Wageningen is zo'n boek snel weg.

Tenslotte een zeer toepasselijk boek voor dit jaar. Dit jaar is Linnaeus' 300ste geboortejaar. Verschillende activiteiten zijn er gepland door het land heen en natuurlijk ook in Zweden. Toch maar eens kijken of daar niet een leuke vakantie van te maken is. Ook dit boek heeft zo'n 30 jaar in het archief gelegen. Perfecte staat dus en voor die prijs een zeer aangename verrassing.

Totale kosten voor dit stapeltje leesvoer, slechts 16,90 euro. Koopje toch, gezien alle boeken eigenlijk gewoon nog nieuw zijn.

1491, Amerika voor Columbus

2007-02-05T22:00:00.000+01:00

Zes maanden in de jungle. Zwemmen tussen de piranha’s, slangen en krokodillen, maar ook genieten van dolfijnen die geregeld langs komen in de Amazonerivier. Het idee dat je in een gebied bent wat niet is aangetast door de mens. Natuur die eindeloos lang ongerept in alle weelde heeft kunnen groeien en bloeien. Met recht oer-woud.

Tenminste dat dacht ik.

Woensdagavond was Charles Mann te gast in Wageningen. Prijswinnend schrijver van verschillende artikelen, coauteur van diverse boeken en nu ook zijn eigen boek “1491”. Een erg boeiende lezing waarin hij vertelde over de algemene aanname dat Amerika vrij laat bevolkt was en dat de invloed van deze indianen op het omliggende land vrij beperkt zou zijn. Een aanname die veel wordt gebruikt in de geschiedenislessen en een aanname die totaal verkeerd blijkt te zijn.

De grootte van de populatie indianen was groter dan eerder werd gedacht, wat de nodige gevolgen heeft gehad op de omgeving. Grote complexe steden, velden voor landbouw en verbindingswegen zouden het landschap hebben bepaald. Bijna geheel Amerika was gecultiveerd. Structuren die overigens nog steeds zijn terug te vinden, maar waar bijna niets over bekend is. Een blanco pagina in de geschiedenis, een nieuwe uitdaging voor archeologen.

Fascinerend dat er van zo’n grote menselijke impact, zo weinig bekend is. De overblijfselen zijn enorm, maar toch weten we er niks van af. Als kind wilde ik graag archeoloog worden. Tijdens dit verhaal kon ik me weer goed indenken waarom.

Engelse boeken gratis bezorgd.

2007-01-31T22:46:00.000+01:00

In een forum las ik de volgende tip. Op de site van The Book Depository kan je boeken bestellen die GRATIS worden thuisbezorgd. Ik heb het zelf nog niet uitgeprobeerd, maar zeker de moeite waard om eens naar te kijken.
Hetzelfde schijnt te gelden voor Play.com waar ze ook muziek en films hebben. Een snelle vergelijking leert al dat er prijsverschillen zijn. Dus eerst kijken, dan kopen.
Iemand anders nog meer tips?

HP en de halfbloed prins

2007-01-20T23:22:00.000+01:00

Gleed ik in de eerdere delen erg makkelijk door de pagina’s, nu kostte het meer moeite. Het verhaal greep me niet en het gekibbel tussen Ron en Hermelien werd na een tijdje ook wel vervelend. Het hele boek is eigenlijk meer een proloog voor het laatste boek. Nog even wordt duidelijk gemaakt dat het nu echt gaat gebeuren, het grote conflict tussen goed en kwaad. De rollen worden in dit boek definitief vastgelegd, klaar voor een spetterende finale.

Respect heb ik wel voor JK Rowling. Haal het maar op je nek, een serie van zeven boeken te schrijven, waarbij je halverwege wereldberoemd wordt. Vele miljoenen kinderen èn volwassenen die van elk boek weer verwachten dat het beter is dan het vorige. Het moet een enorme druk zijn om aan die verwachtingen te voldoen. Geen wonder dat de boeken elke keer weer later verschijnen dan verwacht. Dan is het ook logisch dat niet elk boek even goed is.

Heinz 24

2007-01-14T00:05:00.000+01:00

Veel stripseries hebben er onder te lijden. Asterix bijvoorbeeld, of Suske en Wiske. Naarmate er meer albums verschijnen, wordt de kwaliteit minder. Uiteraard zijn er uitzonderingen. Robbedoes is er daar één van. De laatste albums vind ik zeer fraai getekend met een leuk verhaal. Ook bij Franka is een mooie ontwikkeling te zien.

Afgelopen kerst kreeg ik het nieuwe album van Heinz, Sokko moet naar Krokko. Helaas valt deze serie onder de eerste categorie. Waar de eerste albums erg leuk en lekker droog van humor waren, was dit album uitermate flauw. Verder dan slechts een enkele kleine glimlach kwam het niet.

De bedenkers Windig en De Jong hadden eerder moeite om de inspiratie te vinden. Een pauze na vijf jaar en na tien jaar. Ook dit album liet vijf jaar op zich wachten. Eerlijk gezegd had het van mij niet gehoeven. Het lijkt erop dat de kat al zijn levens heeft gebruikt.

Een spannende jaarwisseling

2006-12-30T11:22:00.000+01:00

Waren het eerder al spannende dagen met het omnummeren van de telefoonnummers, de millenniumbug en de invoering van de euro. Nu zijn de boeken aan de beurt.

Het ISBN nummer gaat veranderen. Van 10 cijfers stappen we over naar 13 cijfers. Het aantal beschikbare nummers dreigt namelijk op te raken. De toevoeging van drie cijfers levert in eerste instantie niks op. Nu komt 978 (de code van het internationaal identificatiesysteem voor producten voor boeken) er als extra voor te staan en komt daarmee gelijk te staan aan de streepjescode (978 werd hierin al gebruikt). Echter als de 978-nummers op zijn, gaan we door met 979 waardoor er weer 1 miljard titels bij kunnen.

Samen met Nederland doen ruim 160 landen mee met de omnummering. Grappig is daarbij dat Nederland als een van de eerste zal moeten overschakelen naar 979. Toch een hele prestatie voor zo’n klein landje.

Moeten we ons zorgen gaan maken? Zullen bestelde boeken wel aankomen, worden boekwinkels nog bijgevuld en werkt ons persoonlijke registratiesysteem nog? Hoe lang klampen we ons vast aan de oude situatie? Ik weet nog steeds mijn oude telefoonnummer en reken ook nog steeds om naar guldens. Hoe zal het hier gaan?

5e Boudewijn Büch dag

2006-12-21T17:31:00.000+01:00

Een gevarieerd programma maakte het ook dit jaar weer zeker de moeite waard om naar Amsterdam af te reizen. Henk Spraakman opende de dag waarna Guus Bauer zijn nieuwe boek en dat wat hij samen met David de Poel schreef te presenteren. Tijdens het voorlezen van een stuk, liet hij tot teleurstelling van het publiek de meest pikante stukjes achterwege, maar het viel toch in goede aarde.
Het vijfde deel uit de reeks “Büch en geen einde” bleek geschreven te zijn door de in Büchkringen welbekende Frans Mouws. Na de uitreiking van het 0-exemplaar werd Frans geïnterviewd door André Koolen. Dit was een zeer geslaagde opzet. We kwamen onder andere meer te weten over het ontstaan van zijn boeken en hoe hij aan zijn contacten is gekomen. Na elke vraag vertelde Frans ronduit en hield de toehoorders geboeid.

Na de lunch een interessante presentatie over Büch en Colombus, verteld door Godfried Vranken. Zijn verhaal werd verrijkt met (erg vermakelijke) beelden uit Büchs tv-reeks over Columbus (deels ook op de VARA DVD’s te zien). Gevolgd door een verhaal van Otto Rick die enkele boeken naar het Duits heeft vertaald.

Het meest bijzondere van de dag, naar mijn mening, was echter het laatste gesprek. Bernadette Gallis, fungeerde als kers op de taart, door met Karen Piters een aantal gedichten van Boudewijn te bespreken. Lagen die verborgen liggen achter de versregels werden onthuld. Dit leidde meer dan eens tot zeer persoonlijke onthullingen over het liefdesleven van Boudewijn. Een zeer bijzondere en unieke ervaring, die het programma tot grote hoogte heeft doen stijgen.

Nieuw honderdtal

2006-11-23T17:44:00.000+01:00

Op zes november 2005 schreef ik over de aanschaf van mijn 600^ste boek. Naar mijn idee was het toen een enorme hoeveelheid. De laatste dag van dat jaar schreef ik het goede voornemen om minder boeken te gaan kopen. Ruim een jaar later zijn we weer bij een nieuwe mijlpaal in mijn verzameling. Niet honderd, maar tweehonderd boeken zijn erbij gekomen. Totaal 800 boeken op het nog steeds kleine studentenkamertje…

Mijn laatste vier aankopen:

Dit boekje van Tolkien vond ik bij de kringloop. Ik kende de titel al uit het engels (reeds in mijn bezit), en was nu verrast een Nederlands exemplaar tegen te komen. Deze uitgave is gemaakt voor boekhandels met een *) en het colofon zegt een eerste druk te zijn. Bij het invoeren van het boek, kreeg ik echter te zien dat er 23 jaar eerder al een tweede druk is geweest in 1977, bij de zelfde uitgever. Van een andere eerste druk kan ik niks vinden. Vreemd.

Bij het binnenlopen van de boekwinkel werd mij gevraagd of ik iets bijzonders zocht. Ik ben altijd wel op zoek naar iets bijzonders, alleen weet ik nooit van tevoren wat dat bijzonders zal zijn. Ik zei dus dat ik gewoon wat wilde rondkijken, zodat ik rustig mijn gang kon gaan. Mijn tas was zwaar en ik had weinig tijd, dus liep ik van de kast met nieuwe aanwinsten naar de kast met Nederlandse literatuur. Daar zag ik tussen de blonde doden een blauwe rug. Van David de Poel had ik al eerder een uitgave van Salland & de Wit gevonden. Nu kwam deze op mijn pad. Na zo’n vijf minuten stond ik weer buiten. Met iets bijzonders.

De laatste tijd heb ik wat met kleine boekjes. Ik vind ze vertederend of schattig of zo iets klefs. Het pleziert me dat ze voor een enkel kort verhaal de moeite nemen om deze in een boekwerkje te gieten. Zo vond ik ook dit treurige verhaal van meesterverteller Garcia Marquez. Ideaal voor in de trein en voordat het kon worden ingevoerd had ik het al uit. Zo blijf ik nog enigszins bij met lezen.

Ten slotte een Engelstalig boek. Goedkoop, want wie leest er nou in het Engels. Zeker als je deze bij de kringloop haalt. Bovendien intrigerend en mysterieus. Het is een boek uit 1949 uitgegeven in Colombo, hoofdstad van Sri Lanka. Het boek gaat ook over Sri Lanka, of Ceylon zoals het toen heette. Geschreven door ene DJG Hennessy. Hoogstwaarschijnlijk een Engelsman die vanwege de Britse bezetting op Ceylon was. Verder dan een eerste druk is het niet gekomen, maar toch heeft het Wageningen kunnen bereiken, na ruim 50 jaar. Het zijn dit soort boeken die mijn fantasie en nieuwsgierigheid prikkelen. Wat is het verhaal achter het boek. Wie kocht het en waar is het overal geweest? Ik zal het waarschijnlijk nooit weten.

The Rule of Four

2006-11-02T19:21:00.000+01:00

Op de voorkant van het The Rule of Four, van Ian Caldwell en Dustin Thomason, staat een quote uit People Magazine. “If you loved the Da Vinci Code… dive into this”. Ook de achterkant verwijst twee keer naar het boek van Dan Brown. Echter heeft het daar erg weinig mee te maken.

Ik moet toegeven dat er sprake is van een verborgen code, verstopt in een (bestaand) boek genaamd Hypnerotomachia Poliphili. Verwijzend naar het Italië in de renaissance periode en doelend op wetenschap en kunst, vergelijkbaar met Dan Brown. Maar dat is niet de essentie van het boek.

Het boek gaat over vriendschap en liefde. De vriendschap tussen vier studenten. Vriendschap tussen letterkundigen. Hoe het boek voor vriendschap heeft gezorgd, maar ook hoe het boek vriendschappen verbreekt. Hoe de liefde voor het boek andere liefdes in de weg kan zitten. De band tussen vader zoon en de band tussen leraar en leerling.

Het kraken van de code, is als een kapstok die het verhaal van de vriendschap omhoog houdt. Zonder deze kapstok zou het verhaal inzakken, zoals in het midden van het boek een beetje gebeurd. Zonder vriendschapsverhaal zou de kapstok er maar kaaltjes bijstaan.

Het code verhaal is vrij magertjes en wordt er soms vrij snel doorheen gejaagd. Daarbij blijft het natuurlijk een fascinerend idee dat er in een boek een code zit verborgen die na vijf eeuwen nog niet is gekraakt. De beschreven puzzels zijn geloofwaardig en de reden van alle mysteries is goed bedacht.

Het liefdesverhaal zelf is ook wel aardig. Mooi is te zien hoe de hoofdpersoon moet kiezen voor de liefde voor het boek en de liefde voor het meisje. Een keuze die zijn vader niet heeft kunnen maken. Echter ook dit verhaal had van mij wat dieper mogen gaan.

De twee verhalen samengevoegd vormt het een boek wat wel aardig was om te lezen, maar bovenal een boek wat nieuwsgierigheid wekt naar het echte verhaal van de Hypnerotomachia Poliphili.

De alchemist

2006-10-25T21:36:00.000+02:00

De alchemist van Paulo Coelho. Een vriendin was laaiend enthousiast, heeft zelfs de schrijver geschreven. Wat ik er van vind? Ik weet het eigenlijk niet zo goed. De thematiek van volg je hart en volg je dromen doet het natuurlijk altijd goed. Of dat de weg naar je doel minstens zo belangrijk is als het doel zelf. Maar moet dat zo nodig met al die wijsheden?

De jonge herder in het verhaal krijgt regelmatig wijze lessen te verwerken. In het begin vooral van de koning, op het einde van de alchemist. Ik kan daar niet goed tegen. Het ontbreekt aan spontaniteit. De overeenkomst met een werkelijk gesprek is ver te zoeken. Bovendien weet ik niet wat ik met die wijsheden aanmoet. Ik snap ze vaak niet en dan voel ik me dom. Dat wil ik niet als ik een boek lees.

Volg je eigen legende en zie de tekenen. Het zet je toch aan het denken. Wederom de bekende vraag tussen lot of toeval. Pas schreef Sander over een wel heel toevallige ontmoeting in de trein. Leefde hij zijn legende en kwam hij zo tot deze samenkomst? Meteen ga je terugkijken naar je eigen leven. Ik wilde dat boekje van Midas erg graag hebben. Kwam Sneuper het daarom tegen in Amsterdam? Ver verwijderd van de andere boeken van Midas. Was dat deel van mijn legende? Kwam ik daarom het jonge Australische stel tegen in Peru, toen mijn reispartner hoogteziekte kreeg en de plannen om de Inkatrail te lopen in duigen dreigden te vallen?

Waarom gebeurt het niet vaker? Leef ik niet mijn eigen legende? Volg ik niet mijn hart? Om eerlijk te zijn weet ik het niet. Ik weet niet wat ik wil, waar mijn bestemming ligt. Zie ik daarom de tekenen niet? Wie kan het mij vertellen? Wanneer komt mijn droom over een schat bij de piramides?

"We zijn alleen bang om te verliezen wat we hebben, onze levens of onze gewassen. Maar die angst verdwijnt wanneer we inzien dat onze eigen geschiedenis en die van de wereld geschreven worden door dezelfde hand."

Een kleine pathologie van de rondorigheid

2006-10-17T21:26:00.000+02:00

Naar aanleiding van mijn stukje over Buren, kreeg ik een bericht van Boekensneuper. Bij antiquariaat Kok in Amsterdam had hij een boekje zien staan van Midas Dekkers. Het was het boekje “Een kleine pathologie van de rondorigheid” Een zeer bijzonder boekje. Ik had het namelijk niet. Niet dat een boek bijzonder is als ik het niet heb Er zijn ook boeken die ik wel heb en toch bijzonder zijn. Na wat moeite heb ik dit boekje nu dus ook.

Een leuk boekje met muizenverhalen, uitgegeven als geschenk aan vrienden en collega’s van ADM International, een ontwerperbureau, ter ere van de jaarwisseling 1992/1993. De stukjes zijn verrijkt met, op de overliggende pagina’s, tekeningen van Bouke IJlstra en vormt zo een mooi werkje. Gesigneerd door Midas Dekkers, Bouke IJlstra en Pieter van Delft, de vormgever, vormt het een bijzonder aanwinst voor mijn collectie. Sneuper, bedankt voor de tip!

Boudewijn Büch bijeenkomst - Den Haag

2006-10-13T15:20:00.000+02:00

Zondagmorgen, rond elf uur. Ik zit in de trein naar Den Haag, op weg naar het Letterkundig Museum. In het programma voor deze dag heb ik gelezen dat Theodor Holman komt, dus heb ik mijn gehele Holman collectie meegenomen. In “De taal heeft het laatste woord” lees ik de theorie van Theodor over Boudewijns gebruik van zoon en vader in zijn werk. Hij zou beide zelf zijn.

Mijn gedachten dwalen af naar hoe Boudewijn het kind in zichzelf heeft vermoord. Naar het taboe dat al enige tijd rust op kind zijn. Hoe vaak er in de opvoeding wordt gezegd je volwassen (de vader) te gedragen. Door naar serieuze dingen te gaan, als literaire bijeenkomsten. De pedofilie zou kunnen verwijzen naar het verlangen zelf weer kind te zijn.

Ik dwaal verder in herinneringen naar mijn jeugd. Basisschool tijd. Een jaarlijks terugkeren in Uden was een vierdaags sportevenement in het sportpark om de lokale sportverenigingen te promoten. Waar je kon proeven aan de vele sporten die Uden rijk was.

Elk jaar vier dagen vertoeven op het evenement. Ik vermaakte me wel. Naast de vele verenigingen was er ook elke avond een podium met grote artiesten als de Dolly Dots, Frizzle Sizzle en Rene Froger (toen al een topper). Na het optreden rende ik samen met de rest van jeugdig Uden naar de hekken om een handtekening te krijgen.

De koeling in de trein gaat aan waardoor mijn gedachten vervagen. Het laatste stukje in een rijdende vrieskist gebruik ik het boekje uit te lezen.

Ik stap de warmere buitenlucht in en loop naar het museum. Er staan al mensen te wachten en al snel vormen deze een rij voor de kassa. Na betaald te hebben werp ik voor de laatste maal een blik op hét jasje, hét bureau en de vele andere spulletjes. De boekenmarkt kan jammer genoeg (of gelukkig) geen geld uit mijn portemonnee lokken en ik ben blij dat het programma begint.

Bij de opening hoor ik al meteen dat Holman niet komt. Dat boek kan dus weer onbeschreven naar huis. We staan even stil bij het overlijden van Prick, waarnaar er grappige stukjes volgen van Guus Bauer (uitgedost als kunstenaar) en David de Poel (een groot schrijver). Als vervanging van Holman is Frans Pointl naar Den Haag overgehaald. Ik kende zijn naam alleen van de vele malen dat ik zijn boeken bij tweedehands boekwinkels zag staan (is dit een goed of slecht teken?). Meteen al vind ik het een geweldig humoristisch man. Als afsluiting zingt Bernadette Galis twee bijzondere stukken achter een keyboard waaruit een verschrikkelijk geluid opstijgt. Ik kan me niet voorstellen dat de piano van Reve slechter had geklonken.

Na afloop vertrekt iedereen weer naar beneden om het nieuwe exemplaar van het Büchmania magazine in ontvangst te nemen, met als thema gedichten. Verbaasd kijk ik toe hoe de meest uiteenlopende mensen meteen op jacht gaan naar handtekeningen. Van de auteurs zelf tot hoogbejaarde mensen, die iedereen aanklampen om te vragen of ze iets hebben geschreven in het magazine. Uiteraard sluit ik gewoon aan. Hoezo is het kind dood?

Groeten uit Buren

2006-10-02T19:35:00.000+02:00

Buren is een mooi historisch stadje. Oude stadsmuren, een molen, een stadspoort, een waag, kanonnen, leuke straatjes en nog veel meer. Heerlijk om doorheen te wandelen en de geschiedenis tot je te nemen. Voor de Oranje liefhebbers is er ook het nodige te zien. Een speciaal museum en een koninklijk beeld voor de kerk zijn er twee van. Onze prins Willem heeft zelfs onder de naam W.A. van Buren aan de elfstedentocht meegedaan.

Ben ik zo Oranjegezind dat ik speciaal hiervoor naar Buren ben gereden? Nee hoor, ik vind het koningshuis best wel wat hebben, maar daar blijft het dan ook wel bij. Midas Dekkers was de echte reden.

Inmiddels hebben jullie wel gemerkt dat ik, voor zover ik weet een van de weinige in Nederland, boeken van Midas Dekkers verzamel. “Leve de dieren” is er één van. Een leuk boek over, in tegenstelling tot de vele berichten in de media, de positieve veranderingen in de natuur. Niet over dieren die uitsterven, maar die juist floreren in het huidige klimaat.

Op zich niet heel bijzonder, echter heb ik dit specifieke exemplaar gekocht door de signatuur. Dit exemplaar vond ik bij de Slegte in Arnhem, gesigneerd met de toevoeging “Buren (Gld) 11.9.88”. Buren is de woonplaats geweest (inmiddels is het Weesp) van Midas, wat het voor mij weer bijzonder maakte.

Een andere publicatie die Midas aan Buren bindt, is “Buren” uit de serie “Gelderland in proza, poëzie en prenten”. Een serie van 90 bibliofiele uitgaven met als onderwerp alle plaatsen van Gelderland (de hele serie is via antiqbook te koop voor 1500 euro). In deze uitgave over Buren een verhaal van Midas Dekkers èn een zeefdruk van Ruth Thiadens, met wie Midas in Buren samenwoonde en nog steeds in Weesp samen woont. Een uitgave waar ik erg blij mee ben. Een bezoekje aan Buren kon dus niet uitblijven. Zo kon ik de toerist uithangen die Midas in zijn verhaal beschrijft. Lopend over de stadsmuur, het kleine stadje omcirkelend. Helaas kan ik niet meer bij hem naar binnen kijken, zoals Midas verhaalt. Daarvoor zal ik naar Weesp moeten gaan.

De Slegte sluit vier filialen

2006-09-07T23:59:00.000+02:00

AMSTERDAM (ANP) - Boekhandel De Slegte sluit de komende twee maanden zijn filialen in Alkmaar, Amersfoort, Breda en Dordrecht. Bij de reorganisatie verdwijnen 25 banen, waarvan zes op het Amsterdamse hoofdkantoor en bij ondersteunende diensten.

Dat liet een zegsman van het bedrijf donderdag weten. De Slegte heeft 280 arbeidsplaatsen. De boekhandel moet inkrimpen door de tegenvallende vraag naar ramsj- en tweedehandsboeken. Ook ondervindt de winkelketen concurrentie van boekenverkoop via het internet, onder meer door verzamelaars.
Bovendien blijken de winkels die het bedrijf de afgelopen jaren in kleinere plaatsen zoals Alkmaar opende onrendabel. Voor de ontslagen werknemers is samen met FNV Bondgenoten een sociaal plan opgesteld.
De Slegte heeft nu 22 filialen in Nederland en elf in België. ,,We sluiten niet uit dat er in België ook nog iets gaat gebeuren. Dat wordt onderzocht'', aldus de woordvoerder. Het aanbod van De Slegte bestaat uit uitgeversrestanten, tweedehands boeken, antiquarische werken en school- en studieboeken. De boekhandel werd begin vorige eeuw opgericht door Jan de Slegte.

Midas Dekkers bij Pauw en Witteman

2006-09-07T15:36:00.000+02:00

Vanavond is Midas Dekkers te gast bij Pauw & Witteman op Nederland 1. Hierin zal hij praten over zijn nieuwe boek Lichamelijke Oefening, over de verering van spierkracht en meer. Waarschijnlijk weer met het nodige cynisme dat Midas eigen is. Ik zie hem eerder aan een jenever dan op het sportveld.
Lees meer over het boek op zijn nieuwe website. Helaas is de bibliografie niet compleet, maar toch een mooie eenvoudige site.

Alles uit de kast

2006-09-03T14:28:00.000+02:00

Vanaf 4 september zendt België één een nieuw boekenprogramma uit. Alles uit de kast. Hierin worden allerlei bijzondere boeken besproken. Niet wat de deskundige bijzonder vindt, maar wat de normale mens bijzonder vindt van zijn eigen uitgekozen boek. Alle soorten boeken komen aan bod, als ze maar interessant, uniek of opmerkelijk zijn. Dat belooft dus een erg uiteenlopende keuze. Een programma met potentie waar ik zeer benieuwd naar ben.

Maandag t/m donderdag, België 1, 22.05.

Een koude kermis

2006-08-31T12:53:00.000+02:00

Ik ben er van overtuigd dat je persoonlijke geschiedenis is terug te vinden in de boeken die je leest of wilt lezen. Natuurlijk heb je al snel wat boeken op je werkgebied. Als bioloog heb ik zo de nodige boeken over flora en fauna. Maar ook je afkomst bepaald de plankvulling.

Mijn moeder is van Indonesische afkomst. Hoewel ik bar weinig van het land en zijn historie weet, voel ik me ergens toch verplicht er iets van te weten en het wordt hoog tijd dat ik me erin verdiep. Niet alleen puur feitelijk en historisch, maar ook aan de hand van de literatuur. Zo heb ik enkele boeken van Pramoedya Ananta Toer gekocht. Waarschijnlijk de bekendste Indonesische schrijver, van wie het overlijden eerder dit jaar me volledig is ontgaan.

“Een koude kermis” is het eerste boek wat ik gelezen heb. Hierin vertelt Pramoedya over zijn bezoek aan zijn stervende vader. Blijkbaar is het boek een eerherstel voor Pramoedya's vader en een ode aan hen die onder alle omstandigheden vastberaden bleven strijden voor een onafhankelijk Indonesië. Dit haalde ik er bij het lezen echter niet uit. Wel bracht het mij in gedachten terug naar mijn opa, die dezelfde maand als Toer is overleden. Enkele beschrijvingen uit het boek herkende ik in de laatste dagen van mijn opa. Het meest opmerkelijke het gebruik van de eau de cologne, wat ik voorheen niet kende.

Door het zojuist beschrevene krijgt dit boek toch meer betekenis voor mij. Je persoonlijke geschiedenis, je ervaringen bepalen dus niet alleen de keuze van boeken, maar ook de waardering ervan. Naarmate je ouder wordt en meer hebt beleefd, zal denk ik ook een boek meer te bieden hebben. Je moet leren leven om te leren lezen.

Carlos María Domínguez - Het papieren huis.

2006-08-24T22:35:00.000+02:00

Na Weirdomusic, Boekensneuper en de Buchmania nieuwsbrief, besloot ik dit boekje ook te kopen. Het kostte wat moeite om het boek te bemachtigen. De drie boekwinkels in Uden hadden het niet meer en ook in Boekel was het uitverkocht. Als je dan vervolgens dagen later in je eigen woonplaats gaat kijken, staan er vijf exemplaren op de plank tussen de andere pockets.

Ik kan niet zeggen dat ik het verhaal een juweel vond, zoals de recensie van Het Parool op de achterkant zegt. Het is een aardig verhaal, maar naar mijn smaak wordt er teveel gesmeten met namen en herhalingen. Dat eerste is misschien nodig bij een verhaal over boekengekte, maar het haalde voor mij het ritme eruit.

Wel komen er herkenbare dingen in voor. Kijkend om me heen, na het dichtslaan van het boek, zie ik mij omringd door boekenkasten die de hoeveelheid boeken niet kunnen bevatten. Een verzameling is als een gezwel. Als het eenmaal is gevestigd, begint het ongeremd te groeien en uit te zaaien naar andere vertrekken. Alleen te stoppen met drastische maatregelen.

Zou ik zonder al die boeken kunnen? Ik ben er van overtuigd van wel. Vele heb ik nog niet gelezen en vele zal ik ook niet nogmaals lezen. Toch heb ik ze staan. Wachtend om hun doel te vervullen.

Zou ik ze zomaar weg kunnen doen? Ik ben bang van niet. Er is de nodige tijd, moeite en geld ingestoken om alles bij elkaar te brengen. Het ene boek heeft een duidelijke link met het boek er direct naast. Waar de link tussen datzelfde boek en een boek aan de andere kant van de kamer enkel bestaat uit de persoonlijkheid van de verzamelaar. Zo vormen alle boeken samen een reflectie van jezelf. Jezelf wegdoen, dat gaat toch niet…

“Wanneer mijn grootmoeder zag dat ik in bed lag te lezen, zei ze steevast tegen me: ‘Stop daarmee, boeken zijn gevaarlijk.’” Moet ik deze zin uit het boek zien als een waarschuwing? Mijn vrienden zijn al ongerust. Elke keer als ik ga slapen, loop ik een onbekend risico. Boven mijn bed rusten zo’n 300 boeken op 9 schroeven. Minimaal een derde van de dag loop ik de kans bedolven te worden. Hopelijk hoef ik nooit te beamen dat boeken daadwerkelijk gevaarlijk zijn.

Gezocht: verstand

2006-08-09T17:58:00.000+02:00

Verloren object: verstand
Plaats van verlies: Deventer
Specificaties lokatie: Boekenkraampje aan de IJssel
Datum: 6 augustus 2003

Tijdens de Deventer boekenmarkt ben ik nu echt mijn verstand verloren. Schreef ik ooit dat ik per ongeluk een boek dubbel had gekocht. Nu heb ik het met opzet gedaan. Een boek dat ik zelfs al drie keer had. De verkoopster keek me ook raar aan toen ik ZES keer het zelfde boek kocht.

Ik zag bij het benaderen van he betreffende kraampje al een vrouw met het boek lopen. Met buikbandje. Ik dacht nog dat ik te laat was, maar toen zag ik de doos met Kleine blonde doden. De meeste met buikbandje. Tja welke kies je dan? Dan maar alle drukken die ze hebben. Het resultaat:

2006-08-01T09:19:00.000+02:00

De afgelopen tijd heb ik verschillende uitstapjes gemaakt. Één daarvan was naar de Belgische universiteitsstad Leuven. Een prachtige stad, met rijk versierde oude gebouwen die een hoop geschiedenis uitstralen. Op de Grote markt staat het stadhuis , gebouwd in de stijl van de Brabantse gotiek. Naar mijn smaak een tikkeltje overdreven. Het leuke is dan weer wel dat je gewoon naar binnen kan lopen en met enige brutaliteit voorbij de bordjes verboden toegang loopt.

De oude markt bevalt me dan een stuk beter. Een mooi plein vol met cafés en terrasjes, waar je dan natuurlijk ook gebruik moet van maken. Als je in het buitenland bent moet je toch iets van de cultuur meenemen. Op dit plein kreeg ik het gevoel terug wat ik ook in La Paz had. Het gevoel van de bruisende stad. Een gevoel van levendigheid dat je door heel je lichaam voelt, een fantastisch gevoel wat moeilijk te beschrijven valt.

We vervolgen onze weg naar het Ladeuzeplein, waar een kunstwerk van Jan Fabre voor de Centrale bibliotheek prijkt en een mooi contrast vormt met de bibliotheek. Na de eerste wereldoorlog kwam vanuit Amerika het initiatief om een nieuwe bibliotheek te bouwen. Dit leidde tot de Centrale bibliotheek van de Katholieke Universiteit. Een prachtig gebouw, gezien de jonge leeftijd. Met behulp van de studentenkaart van een vriend kan ik naar binnen.

Ik begeef me naar de grote leeszaal. Deze is ingericht door architect Henry Lacoste. De trappen en balustrades zijn gemaakt uit bewerkt hout. Op zich knap gedaan, maar het heeft het allemaal net niet. Waarschijnlijk door de leeftijd, of eerder het gebrek eraan, mist het een bepaalde uitstraling. De grote zaal bevat voornamelijk naslagwerken. Door wat te dolen door de gangen met grote deuren en spannende wenteltrappen kom ik nog langs verschillende gespecialiseerde collecties. Echter staan mijn vrienden buiten te wachten, dus verlaat ik het gebouw maar.

Aan het einde van de dag besluiten we nog wat uit te rusten in het parkje. Ik zelf loop nog het gebouw van dierkunde binnen. Een vrij onopvallend gebouwtje. Mijn Belgische vriend zei echter dat er een of ander groot zeebeest te zien zou zijn, wat mijn nieuwsgierigheid natuurlijk wel prikkelde. Direct bij binnenkomst stap je een slecht verlicht zaaltje in. Aan weerszijden half lege vitrines, met de meest uiteenlopende beesten. Netjes gerangschikt volgens de verschillende families en geslachten. Boven me hangt inderdaad een reusachtig zeebeest. Het skelet van een walvis (de soort is me ontschoten). Aan het ene uiteinde van de zaal staat een mooie grote vitrine met een verzameling vertebraten. Aan het andere uiteinde is het waar ik echt verbaasd ben. Een echte Coelacanth. Dé vondst op biologisch gebied van de vorige eeuw. Daar staat hij dan. In een duister zaaltje in Leuven. Net als toen hij in leven was, een verborgen leven leidend.

Bijenkorf uitverkoop

2006-07-30T13:06:00.000+02:00

Gisteren was ik bij de uitverkoop van de Bijenkorf in Arnhem. Over Boudewijn Büch lagen er de volgende drie boeken (halverwege de middag nog van alle boeken twee exemplaren):

Theodor Holman: De taal heeft het laatste woord. Het mysterie BB. 4 euro
Guus Bauer: De jongen in blauw. Brieven aan BB. 5 euro
Bert Sliggers: Herkomst BB. 9 euro.

De laatste had ik al, de andere nog niet.
Ik ga niet meer zeggen dat het een geweldige tip is, omdat ik de eerste twee nog niet heb gelezen. Naar mijn idee zijn er na het overlijden van BB te veel boeken verschenen, waarbij de geldlust groter was dan het oog voor kwaliteit. Of het dus echt de moeite waard is weet ik nog niet.

Raad het boek!

2006-07-08T12:07:00.000+02:00

Reiskriebels

2006-07-05T16:01:00.000+02:00

Zo, dat is al weer een tijdje geleden. Wat een drukte zeg, zo aan het eind van het collegejaar. Geen moment rust en ook geen moment om te lezen. Gelukkig komen er nu een paar rustige weken aan. Misschien zelfs nog een paar dagen op pad om leuke plekken te bezoeken.

Een goede kanshebber is Ootmarsum. Enkele weken geleden heb ik het boekje “Markante herinneringen aan Ootmarsum” gelezen. Een stukje unieke geschiedenis over Boudewijn in de vorm van jeugdherinneringen van Paul Westgeest, uitgebreid met de bevindingen van Frans Mouws. Daarbij ook nog eens een dvdtje met een vakantiefilmpje van de familie Westgeest en Boudewijn.

Frans was eerder de aanleiding voor mij om eens in Wassenaar, Amsterdam en Leiden rond te kijken. Bij het lezen van dit boekwerk kreeg ik wederom de kriebels om op zoek te gaan naar de Kwakel en grenspaal 74. Jullie zullen het merken op mijn blog of het er ook echt van komt.

Een andere zeer reislust opwekkend boek was De Da Vinci code. Bijzondere en mysterieuze plekken worden beschreven die je dan toch ook zelf wilt zien. Onlangs heb ik de film gezien en ik was aangenaam verrast. Waar boekverfilmingen meestal tegenvallen, is dit toch een zeer boeiende en spannende film. Zelfs Tom Hanks was niet storend. Ik vond het in eerste instantie een rare keuze voor de rol, maar hij blijkt weer een geweldige acteur te zijn (vond ik ook al na The Green Mile).

National Geographic

2006-05-18T21:12:00.000+02:00

De National Geographic is een tijdschrift waar ik al vele jaren veel plezier aan beleef. Hierbij is het zeker geen schande als je zegt dat je het koopt voor de foto’s, want deze zijn bijna altijd van bijzonder hoge kwaliteit. Ik heb dan ook verschillende malen in de boekwinkel in het fotoboek van NG staan bladeren.

Afgelopen vrijdag was er braderie in Wageningen. Elk jaar wordt het aantal kraampjes beetje bij beetje groter. Ook steeds meer antiquariaten vinden er een plaatsje. Voor de leuke dingen moet je echter bij het kraampje voor het goede doel zijn. Ik had niet veel verwacht. Ik was vrij laat pas aanwezig en ik had al enkele boekhandelaren zien lopen die normaal altijd als een bezeten de kraampjes afrennen.

In het kraampje was dan ook niet veel meer te vinden. Enkel een boekje over vogels op de Seychellen kon mijn aandacht trekken. Tenslotte besloot ik ook nog eens onder het kraampje te kijken. In een doos met oude national geographics stook een groot zwart boek. Gouden letters schitterden mij toe. Het was het fotoboek van National Geographic. Voor drie euro was het van mij. De rest van de dag straalde ik, net als de vergulde pagina’s van het boek.

Koninginnedag 2006

2006-05-05T14:22:00.000+02:00

Was het in Amsterdam droog en scheen er zelfs de zon, in Wageningen was het een regenachtige en droevige boel. Het aantal verkopers was dan ook minder dan andere jaren. De meeste kinderen zaten er maar zielig bij onder een zeiltje, kijkend hoe de handel verregende.

Hoewel er toch nog tijd was om tussen de buien de vrijmarkt te bezoeken, had de regen zijn werk al gedaan. Water is niet de grootste vriend van het boek en veel van de standjes konden dus snel worden overgeslagen. Het aanbod was niet al te groot, maar gelukkig waren er nog een aantal mensen die enige moeite deden om de spullen droog te houden. De buit was daarom niet al te groot. Slechts twee boeken en een DVD box.

De DVD box kwam ik al vrij in het begin tegen. Nog in het plastic. “We hebben hem een keer gewonnen, maar we houden niet zo van Monty Python” werd mij medegedeeld. Niet van Monty Python houden, hoe is het mogelijk? In ieder geval was ik er wel blij mee.

De boeken kwam ik later tegen. Van Roald Dahl had ik al het een en ander. Een boek met alle verhalen is erg handig. Heb je in een keer alles bij elkaar. Het boek was wel wat vochtig en had daardoor golvende pagina’s, maar na een tijdje drogen onder een stapel tijdschriften is het helemaal goed gekomen.

Het boek over draken was een aangename verrassing. Op het gebied van mythische/onnatuurlijke dieren had ik al enkele boeken (wellicht weer een subverzameling..). Op het titelblad zag ik dat het van een antiquariaat afkomstig was. In potlood stond de prijs. Twintig euro. Best prijzig, maar het boek zag er mooi uit met erg mooie illustraties. Toch maar informeren naar de prijs. Voor slechts een euro was het van mij en daarmee had ik mijn 700^ste boek voor mijn collectie gekocht.

De fascinaties van Boudewijn Büch

2006-05-02T23:11:00.000+02:00

Na een lange tijd van afwezigheid, door tentamens, algemene drukte en verlies, ben ik dan eindelijk weer eens terug op mijn eigen blog. Af en toe de tijd gehad voor een reactie op andere blogs en nu eindelijk weer hier.

Eerst wat mededelingen. Aan bibliofilos kan ik melden dat het me na weken is gelukt om Huub zelf te treffen in zijn leuke boekenwinkeltje op de Wageningse markt. Ook hij volgt je verhalen via internet. Om Boekengek enigszins jaloers te maken zijn de twee Molekulen uit de vorige post door alle auteurs gesigneerd. Elk gedicht of verhaal apart, met potlood op de betreffende pagina.

Door de drukte heb ik helaas weinig kunnen lezen. In de periode van stilte heb ik slechts één boek uitgelezen. Wat natuurlijk niet bevorderlijk is als je een flinke achterstand wilt wegwerken. Het boek is getiteld De fascinaties van Boudewijn Büch en is uitgegeven naar aanleiding van de gelijknamige tentoonstelling in het Letterkundig Museum in Den Haag.

Na Rotterdam en Haarlem viel Den Haag een beetje tegen. Hoewel erg mooi opgezet, de displays waren verwerkt in boekenkasten, was de hoeveelheid tentoongestelde voorwerpen beperkt. Echter waren vele van deze voorwerpen wel bijzonder. Foto’s, handschriften en jeugdwerk. Tevens stond er het bureau en hing hét jasje er ook.

Veel van dit unieke materiaal is terug te zien in het boekje. Deze is net als de tentoonstelling ingedeeld naar verschillende fascinaties. Elke fascinatie bevat bijpassende romanfragmenten, gedichten en de nodige afbeeldingen. Jammer is dat de overgangen tussen de fascinaties vrij onopvallend verlopen door enkel een kleine kop in het rood, boven een gedicht of verhaal. Naar mijn idee was het beter een aparte pagina met het onderwerp van de fascinatie en misschien zelfs een kort inleidend stukje. Al is het voor dat laatste waarschijnlijk lastig om er een pakkende inhoud aan mee te geven. Toch is het een erg mooi boekje, zeker voor de kleine prijs.

Verrassende vondsten

2006-03-21T20:02:00.000+01:00

Afgelopen zaterdag was ik in Utrecht. Uiteraard kijk je dan ook meteen of de stad iets leuks te bieden heeft op het gebied van boeken. Dit keer is dat zeker gelukt.
Normaal sla ik de afdeling poëzie over. Ik zou kunnen zeggen dat ik niets heb met poëzie, maar is dat niet het zelfde als zeggen: ‘Ik heb niks met muziek’. Zoiets bestaat naar mijn mening niet en wie weet ontdek ik ooit nog mijn deel uit het genre. Ik heb me echter nog nooit in poëzie verdiept en ben dus nog niks tegen gekomen wat mij kan behagen. Deze zaterdag liep ik echter wel het rijtje met poëzie af en het is juist daar dat ik een paar leuke vondsten deed.

Het eerste en tweede nummer van het letterlievend tijdschrift Molekuul. Onder redactie van en bijdragen van onder andere Martin de Z. Een stukje uit de verantwoording:
We beginnen een letterlievend tijdschrift om dit te onderscheiden van de letterkundige periodieken. We doen het omdat we geen letterkundigen zijn, geen geoefende talenten die de Nederlandse literatuur vertegenwoordigen. We zijn letterlievenden, en bedoelen hiermee niet alleen lezers en kenners, maar –wat oneigenlijk- ook schrijvers die een minder groot talent dan de literatoren hebben, maar wel een vergelijkbare noodzaak zich te uiten.

Van letterlievend naar boekengek?

Een paar boekjes verder stond het boekje “Verhaal van een ander”. Een samenwerking tussen kunstenaar Orlanda Alvarez en schrijver Frans Montens. Om een of andere reden pakte ik het uit het schap en ik was blij verrast toen ik het boekje opensloeg. Ik zag een tekeningetje met daaronder: De bange duivel. Dit is de naam van de commune in Leiden waar Boudewijn Büch ook enige tijd heeft vertoefd. De roman “Links”verhaalt over deze tijd en Frans Montens speelt in dit boek een rol onder de naam Dolf. Een erg leuke vondst dus.

403 Forbidden / HTTP-fout 403 - Verboden

2006-03-17T10:08:00.000+01:00

Soms heb je van die dagen...
Je wordt wakker met een barstende hoofdpijn.
Je fietssleutel is spoorloos verdwenen.
En als je dan je eigen blog wilt bekijken...

Boekenweek 2006

2006-03-14T22:48:00.000+01:00

De boekenweek is weer begonnen. Dit jaar met het thema Boem Paukeslag (is het geen paukenslag?) . Het thema is muziek. Misschien om de jeugd te trekken. Uit onderzoek is gebleken dat de jeugd weinig heeft met de boekenweek en boeken in het algemeen. Maar weinig jongeren kopen deze week een boek. Grootste afnemers zijn hoogopgeleiden en alleenstaanden. Ik moet mijn jeugdigheid dus maar goed maken met mijn opleiding en het feit dat ik single ben. Morgen meteen naar de boekhandel...

Boekenkast foto's

2006-03-14T10:25:00.000+01:00

Blogs kunnen leiden tot leuke initiatieven. Zo is er zojuist een nieuwe blog verschenen onder initiatief van Weirdomusic en Boekengek. Een blog met foto's van boekenkasten. Lekker wegkwijnen bij collecties van enorme omvang. Van boekenkasten die netjes geordend zijn, wat bij mij zeker niet het geval is. Een manier om te genieten van boeken terwijl je het te druk hebt om te lezen. Hopelijk binnenkort een bijdrage van mij op de site. Hier alvast een blik op de huidige chaos. Chaos die straks, als het meezit, niet meer te zien is.

Lotte

2006-02-24T23:06:00.000+01:00

Vorig weekend was ik in mijn geboortedorp voor ziekenhuisbezoek. Mijn moeder vroeg om even wat boeken terug te brengen naar de bibliotheek. Op de terugweg van het ziekenhuis dus even een korte stop. Mijn oma bleef in de auto, dus veel tijd had ik niet. Toch maar even een blik in de bak met afgeschreven boeken. Warempel, een boek dat op mijn verlanglijstje staat. Op Ebay voor 45 euro, hier voor 50 cent. ’s Avonds in de trein terug naar huis kon ik mooi dit boekje lezen. Een erg leuk verhaal.

Het boekje gaat over de zoektocht naar Lotte, die werd gespot tijdens een lezing in Spijkenisse. Deze lezing werd beschreven in het verhaal "Goethe in Spijkenisse", verschenenen in o.a. Fluitend in de file, die ik al in bezit had. Dit is dus eigenlijk een vervolg op dat verhaal.

Waarom vond ik het nou zo’n leuk verhaal? Eén van de laatste zinnen trof het zo mooi. ‘Nou ziet u wel,’ zei de vrouw, ‘u heeft haar gewoon bedacht, dat doen schrijvers wel meer.’ Ik dacht meteen aan de ophef bij alle onthullingen over Boudewijns leven na zijn dood. Met een grote glimlach vervolgde ik mijn reis.

UItverkoop Kniphorst

2006-02-12T17:02:00.000+01:00

Afgelopen vrijdag en zaterdag was het weer uitverkoop van Kniphorst in Wageningen. Een ware happening waarvoor een ruimte in het lokale theater wordt afgehuurd. Elk jaar trekt het vele mensen die met stapels boeken weer vertrekken. Ik heb me ingehouden. Zowel geld als ruimte zijn momenteel erg beperkend. Ik heb uiteidenlijk vier boeken gekocht.

Het eerste boek "Het tibetaanse dodenboek" had ik al eens eerder zien staan. Op een of andere manier spreekt het me aan. Waarom weet ik niet. Ik heb niks bijzonders met Tibet of met de dood. Andere culturen in het algemeen wel, dus wellicht daarom. Op internet las ik dat het een vrij pittig boek is om doorheen te komen. We zullen zien...

Twee boekjes uitgebracht ter gelegenheid van 4/5 mei. De eerste van Rudi van Dantzig voor de dodenherdenking van 1999. De andere van Remco Campert en Alexander Rinnooy Kan voor 2003.

Ten slotte een mooi boek met prachtige afbeeldingen. "De wereld in kaart gebracht. Kaarten en hun geschiedenis." van Nathaniel Harris. De geschiedenis van kaarten vanaf Babylonië tot Mars. Ik ben zeer benieuwd hiernaar.

Landelijke vlinderdag

2006-02-11T23:34:00.000+01:00

Is het verstrooidheid dat je de dagen van de week door elkaar gaat halen? Is het het verlangen naar de zomer dat je je zelfs in de maanden gaat vergissen?

Vanmorgen vertrok ik vol goede moed op de fiets naar de Reehorst in Ede. Ik zou er de vlinderdag gaan bezoeken. Georganiseerd door de vlinderstichting, allerlei lezingen, informatie- en boekenstands over vlinders. De ochtendlezing zou gaan over de totstandkoming van de nieuwe vlinderatlas. Allemaal erg interessant dus.

Zoals gewoonlijk vertrok ik ruim op tijd. Lekker rustig gefietst, genietend van een Oma Smith. Bij aankomst zag ik wat mensen voorbij de Reehorst lopen, maar erg druk was het verder niet. Dit verbaasde me. Toen ik door de ramen weinig activiteit kon waarnemen, begon ik sterk te twijfelen.

Na mijn fiets gestald te hebben, toch maar naar binnen gegaan. Bij de ingang informeerde ik naar de vlinderdag, waarna een vragende blik van de receptioniste mijn laatste twijfel wegnam. Ik was verkeerd. Het was toch wel de Reehorst? Het was toch zaterdag de 11e? De receptioniste wist van niks. Ook het weekend erna bleek niets gepland en het was ook nog niet geweest.
Na wat telefoontjes afgehandeld te hebben, wilde ze voor me op internet kijken. Ze kan zelf niks vinden. De computer ernaast had het beeldscherm zo staan dat ik mee kon kijken. Een gezamenlijke poging leek ook weinig te helpen. Totdat onder de volgende tekst voorbij trok: 11 maart 2006: landelijke (vlinder)dag.

Ik verlaat de Reehorst en zeg ter afscheid tegen de receptioniste: “Tot over een maand.”

De boekverkoper

2006-02-10T15:55:00.000+01:00

Studentenhuizen wisselen vrij vaak van bewoners. Regelmatig belandt er post van oudbewoners op de deurmat. Doorsturen heeft vaak geen zin meer, dus vormt het soms aangenaam leesvoer. Zo ook het themanummer van het CJP-magazine. Met het thema lezen=lekker, kon ik hem natuurlijk niet laten liggen.
Wat ik jullie niet wil onthouden is het hilarische stuk van Rutger Lemm. In vijf boekhandels speelt hij “een vervelend mannetje dat zich als verkoper voordoet”. Let wel zonder medewerking van de betreffende boekhandel! De leukste stukjes:

Van Stockum, Den Haag
De winkel is zo klein, dat ik niet buiten het zicht van het personeel kan komen. Als ik met een onzekere grens naar het verste gedeelte van de winkel loop, voel ik priemende blikken in mijn rug. Tegen de man naast me fluister ik: “Kan ik u wellicht helpen?” “Pardon?”, zegt hij verschrikt. “Ik… ik werk hier.” Een dame van de winkel staat al naast me: “Wat zijn we aan het doen, meneer?” “Ik wilde deze man helpen.” “Laat dat maar aan ons over.” Operatie mislukt. Terugtrekken.

De Slegte, Rotterdam
“Kan ik u helpen?” “Ja. Ik zoek een boek.” “Nou, dan zit u hier goed, haha!” “Uh… Ja. Het is een boek…” “Zoiets vermoedde ik al!” “…waarover ik in de krant gelezen heb.” “Nou nou, boeken, kranten, u leest wat af, zeg!””Het gaat over de Tweede Wereldoorlog.” “Dat was geen fijne tijd, mevrouw!” “Weet u misschien welk boek ik bedoel?” “Nee, ik heb geen idee! Haha!” “Wat is daar grappig aan? Ik vraag het wel aan één van uw collega’s.” “Doe ze de groeten!” Pff… Het is behoorlijk vermoeiend om de maniakale positivo uit te hangen, maar het werd redelijk gepikt en ik ben wederom niet de winkel uitgeschopt.

De kleine blonde dood

2006-02-06T17:31:00.000+01:00

Een sluimerend griepje. Net genoeg om je beroerd te voelen. Na een middag in bed eindelijk de tijd om weer eens wat te schrijven op mijn blog. Live banjo muziek op de achtergrond, een kop thee met honing binnen handbereik en achter mij een boek van Boudewijn Büch. De kleine blonde dood. Lange tijd al in mijn bezit, ooit wel eens op cassette geluisterd, maar nooit het boek zelf gelezen. Op een of ander manier kwam het er maar niet van. Nu is het zover, ik heb het uit en jullie verwachten nu waarschijnlijk mijn mening te lezen. Daar ligt nu net het probleem. Ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet. Het boek leest een stuk beter dan bijvoorbeeld zijn eilanden werk. Maar dat is dan puur de zinsbouw. Het non-fictie werk boeit mij mateloos meer.

Misschien waren het de hoge verwachtingen die ik had. Regelmatig wordt toch wel gezegd dat het een topstukje is. Ook dacht ik dat het over het zoontje van Boudewijn zou gaan, maar de zoon-vader relatie met zijn vader was toch een stuk prominenter aanwezig.

Aardig vond ik dat de twee relaties van twee kanten werden belicht. De ene keer als zoon, de andere keer als vader. De eerste relatie Boudewijn met zijn vader laat voornamelijk de gekte zien en geeft een ellendige kant met vleugje liefde. De tweede relatie, Boudewijn met zoon, keert het om. Een liefdevolle kant met een vleugje ellende. Micky had ook niet de meest ideale ouders. Flink ruziënd en beiden aan de drank. Wat dan weer wordt “verhuld”door het vaderperspectief.

Het boek had dus wel degelijk goede aspecten, maar om te zeggen dat ik het zo’n geweldig boek vond. Ik weet het gewoon niet. Misschien heb ik iets gemist, doorzag ik niet het grote thema. Wat vonden jullie van “De kleine blonde dood”?

Douglas Adams - Voor het te laat is

2006-01-25T12:59:00.000+01:00

Een boek over reizen èn over natuur. Leuke titel (lekker optimistisch!). Bovendien geschreven door Douglas Adams, die ik kende van The hitchhikers guide to the galaxy. Een erg komisch boek, dat zoals eerder vermeld helaas zeer slecht verfilmd is. Het leek me een leuk boek om te lezen. Een komische SF-schrijver die de bioloog gaat uithangen.

Zo dacht ik ruim een half jaar geleden toen ik bij de Slegte in Nijmegen stond (zo dacht ik over het boek, de film was toen nog niet uit). Het boek was echter redelijk hoog geprijsd gezien de matige conditie. Ik zat te twijfelen om het mee te nemen, maar heb het toch laten staan.

Een aantal maanden erna stond ik bij de Emmaus in Wageningen. Op een onderste plank stond hetzelfde boek. Slechts één euro. Echter wel geplastificeerd en wederom niet in een mooie staat. Twijfel sloeg weer toe. Dat ene eurootje. Ik had echter voorgenomen om voortaan wat meer op de conditie van het boek te letten. Het boek staat er dus nog steeds.

Een paar weken geleden was ik in Veenendaal. Eerst bij de Slegte. Wederom hetzelfde boek. Wederom laten staan. Gelukkig maar, want een klein uur later stond ik in een kringloopwinkeltje. Zelfde boek, mooie staat, mooie prijs. Wederom slechts één euro. Ik afrekenen. Blijkt er ook nog eens 50 (pro)cent af te gaan. Ik gelukkig.

Nu enkele weken later, heb ik het boek uit. Douglas Adams reist met Mark Carwardine van het WNF allerlei uithoeken af op zoek naar bedreigde diersoorten. De eerste twee hoofdstukken zijn nog erg hilarisch. Dolkomische situaties overkomen het reisduo als ze op zoek zijn naar het vingerdier (sommige van mijn vrienden zouden alleen al hierom dubbel liggen) en de komodovaraan.

In de hoofdstukken erna verdwijnt het hilarische snel en wordt het meer een reisverslag dat het net niet heeft. Ik miste een bepaalde scherpte die het boven een doorsnee reisverslag zou verheffen. Ligt dat aan Douglas Adams? Ik denk het eerlijk gezegd niet. Ik heb het vermoeden dat de vertaling naar het Nederlands het boek flink omlaag heeft gehaald. Het is duidelijk te merken dat er aan een bepaalde opbouw wordt gewerkt. Herhalingen waarin nuances een belangrijke rol zouden moeten spelen. Alleen die lijken volledig te zijn weggevallen bij de vertaling. Het is natuurlijk moeilijk te zeggen als je de oorspronkelijke uitgave niet hebt gelezen, en misschien is het wel de hoge verwachting die ik had. Het mist echter iets.

Als je geïnteresseerd bent in de dierenwereld, met name het uitsterven ervan, dierenbescherming of zelfs eilanden, dan is het best een aardig boek. In beperkte mate wordt de rol van eilanden beschreven in de soortsvorming, maar ook de kwetsbaarheid van deze eilanden. De problematiek van de dierenbescherming (het voorkomen van uitsterven, het echte werk dus) wordt ook mooi toegelicht. Douglas slaat daarnaast zelfs geregeld aan het filosoferen. Zo ook waarom niet-vliegende vogels zo boeiend zijn (denk aan de dodo en de pinguin).

“Ik denk dat het met het niet kunnen vliegen te maken heeft. Er zit iets boeiends in het idee dat dit dier iets heeft opgegeven waar praktisch elk menselijk wezen naar heeft verlangd sedert de eersten van ons de blik omhoog richten.”

Gaat het dan werkelijk zo slecht met de dierenwereld? De volgende dieren worden bezocht in het boek:
Het vingerdier, nog steeds bedreigd.
De komodovaraan is niet bedreigd, de status staat op kwetsbaar.
De noordelijke breedlipneushoorn. Bij het drukken van het boek (1990) waren er 25 exemplaren in het wild. Wikipedia meldt nu 20 exemplaren…
De baiji dolfijn, is de meest bedreigde dolfijnensoort. Waarschijnlijk minder dan 100 exemplaren volgens een schatting uit 1998. Daarna schijnt het alleen maar minder te zijn geworden.
De kakapo. In 1990 waren het er 43. Nu is de populatie twee keer zo groot. Het kan dus wel! Dankzij het Kakapo recovery programme.
De mauritiusduif, 1990 minder dan 10!! op Mauritius, momenteel meer dan 300.

Gaat het dus goed? Nee, maar met veel energie en inspanning is er heel veel te bereiken. Dat is dan ook meteen de gedachte van het boek. Elke soort is een onderdeel van een groter geheel. En elke soort is het waard om te redden. Cliché? Dat zeker, maar daardoor zeker niet minder waar.

Welk boek ben je?

2006-01-18T13:41:00.000+01:00

Het internet zit vol met testjes om te achterhalen wie en wat je bent. Zo ook de test om te kijken welk boek je bent. De uitkomst van mijn test staat onderaan de blog (ik geef wel persoonlijk informatie zo). Kan je veel waarde hechten aan zo'n test? Ik weet het niet. Het is in iedergeval altijd wel grappig om te doen. Zeker als er uit komt dat het boek dat ik ben, dat ik dat momenteel ook lees! Toeval?

You're Alice's Adventures in Wonderland!

by Lewis Carroll

After stumbling down the wrong turn in life, you've had your mind opened to a number of strange and curious things. As life grows curiouser and curiouser, you have to ask yourself what's real and what's the picture of illusion. Little is coming to your aid in discerning fantasy from fact, but the line between them is so blurry that it's starting not to matter. Be careful around rabbit holes and those who smile to much, and just avoid hat shops altogether.

Take the Book Quiz
at the Blue Pyramid.

Curieus linkje tussendoor...

2006-01-16T21:48:00.000+01:00

Hebt u dat nu ook? Zo’n onbegrensde fascinatie met urinoirs? Het verlangen om te weten hoe een urinoir eruit ziet of dat u in een museum of op een bijzondere locatie altijd eerst even naar de toiletten rent. Ik niet, maar blijkbaar zijn er mensen die het wel hebben. Die uitgerust met fotoapparatuur het kleinste kamertje bezoeken en vervolgens hun bevindingen op internet publiceren.

Marcel Ducamp - Fountain

Altijd al willen weten hoe het urinoir op het Amundsen-Scott South Pole Station eruit ziet? Herinneringen ophalen aan uw bezoekje aan Machu Picchu, L’arc de Triomphe, Alcatraz, Stone Henge of de Heineken Brouwerij. Het kan allemaal op deze site.

Clark Sorensen's Pitcher Plant

Wat heeft het nu met boeken te maken? Weinig, behalve dan dat ook de Indian Prairie Public Library, Brunswick Library, Edmonton Central Library, Lansing Public Library, Seattle Central Library, Key Biscayne Branch Library, Ronald Reagan Presidential Library en de Library of Congress vertegenwoordigd zijn.

3x kort

2006-01-15T16:50:00.000+01:00

Na een dik boek, nu even een paar dunne boekjes doorgewerkt. Hoewel in zulke boekjes meestal geen diepgaande en uitgebreide verhalen worden verteld, zijn ze wel ideaal om tussendoor te lezen. Lekker snel. Bovendien als het boek vervolgens tegenvalt, is het niet een hele grote hoeveelheid tijd aan verspilling geweest. De afgelopen dagen heb ik drie van deze dunne boekjes gelezen.

Dit eerste boekje kwam ik tegen in Roermond. Een leuk klein oud stadje. Naast het outletcentre stelt het kwa winkels weinig voor. Voor zover ik weet één tweedehandsboekwinkeltje en enkele boekhandels (Bruna tel ik niet mee). In een van deze boekhandel kwam ik het boekje "Macaroni" van Huub Beurskens tegen. Het sprak me vooral aan door de kaft en de apparte titel. Google leert me dat Beurkens een van de meest gelauwerde dichters is en dat hij alle belangrijke poëzie-prijzen heeft gewonnen. Echter dat zegt natuurlijk niks over proza.
Het verhaal gaat over een student die carnaval gaat vieren. Ik vind het echter knap dat in de grote brij van woorden nog überhaupt een verhaal te ontdekken valt. Nergens een gewone zin, maar steeds rare constructies en pogingen dingen anders te zeggen dan elk ander verhalenverteller zou doen. Wellicht werkt dit wel met poëzie, maar hier in ieder geval niet. Het verhaal is weinig boeiend en spreekt me totaal niet aan. Bibliofilos en Weirdomusic zeggen beiden het woord wegdoen niet te kennen, maar ik betwijfel of dit boekje lang in mijn collectie zal blijven.

Jan Wolkers kwam ik tegen in Utrecht. Niet de persoon, maar dit kleine boekje. Waarschijnlijk ben ik een van de weinige die geen Wolkers op de boekenlijst had staan. Mijn eerste kennismaking met zijn werk was het boekje "Zomerhitte". Het boekenweekgeschenk van 2005. Ik vond dat een zeer goed verhaal en ik wilde dus ook wel meer Wolkers lezen. Dit boekje "Dominee met strooien hoed", viel echter zwaar tegen. Er gebeurde weinig (al hoeft dat geen belemmering te zijn) en het boeide me geen moment. De wil voor meer Wolkers is dan ook meteen flink verminderd.

Ten slotte een boekje wat ik in Ede kocht bij de opheffingsuitverkoop van Elegast. De schrijver is Alexander Pola (Abraham Polak) en was voor mij onbekend. Echter sommige zouden hem kunnen kennen van Farce Majeure. Het boekje "De fabel van de fabelachtige veenmol" is verrijkt met tekeningen van Eppo Doeve en vertelt het verhaal van de boekdrukkunst. Niet zoals deze algemeen bekend is, maar hoe de drukkunst is ontwikkeld door de dieren. Afgesloten met een moraal, een echte fabel dus. Het verhaal is geheel op rijm en zeer vermakelijk. Een erg leuk boekje om te hebben. Voor de volledigheid meld ik nog dat het boekje is uitgegeven ter ere van het 75-jarige bestaan van uitgeverij Veenman te Wageningen. Op 20 oktober 1978 aangeboden aan de Commissaris van de Koningin in Gelderland, Mr W.J. Geertsema. Ik zelf was toen 2 maanden en 3 dagen oud.

Eldest

2006-01-13T15:35:00.000+01:00

Maar liefst 668 pagina’s telt het tweede deel. Grotendeels Engels. Daar doorheen het nodige Elfs en Dwergs. Een boek dat je dus niet zo heel snel uitleest. Een ideaal boek voor de kerstvakantie. Helaas waren er andere bezigheden die mij van het lezen hielden, maar het is me nu toch gelukt.
Ik had voor de reis naar mijn ouders de stofomslag thuis gelaten. Op een avond lag het boek op de tafel voor me. Ik raakte een beetje ontroerd van de schoonheid. Een mooie rode kaft met een zwarte rug, waarop weer gouden letters. Op dat moment wist ik waarom rood eens mijn favoriete kleur is geweest.

Stond het eerste boek nog in het teken van de ontdekkingen. Eragon ontdekt het drakenei, wat het inhoudt wat het is om een “Rider” te zijn, wie zijn vijanden zijn en wie zijn vrienden. Hij ontmoet een elf, dwergen en andere creaturen uit de fantasy-wereld.

Het tweede boek werkt langzaam naar de eerste veldslag toe. Ik zeg langzaam omdat ik in het begin moeite had om weer in het verhaal te komen, maar al vrij snel lukte dat en dan leest het goed weg.

In dit boek wordt beschreven hoe de training van Eragon verloopt en hoe zijn neef Roran zijn hele dorp zover weet te krijgen om te verkassen om tegen het kwaad te strijden. Paolini is slechts 21 jaar bij het beëindigen van dit tweede deel. Mede daarom heb ik bewondering voor de manier waarop hij in dit boek de gebeurtenissen beschrijft. Zeker omdat er over het algemeen weinig grootse dingen gebeuren. Paolini zoekt het in Eldest meer in de persoonlijke ontwikkelingen en inwendige worstelingen van zowel Eragon en Roran. Kleine persoonlijke overwinningen en tegenslagen die je door het boek stuwen.

Grappig is te zien dat hij dingen die hij vermoedelijk op school heeft geleerd ook verwerkt in zijn boeken. Eenvoudige biologielessen zijn terug te vinden in de beschrijvingen van een mierenkolonie en de korte vermelding van de genaratio spontane. Ook de tegenstelling tussen godsdienst en “wetenschap” worden tijdens de training van Eragon ter sprake gebracht. Onderwerpen die mij aanspreken. De biologie verwijzingen vanwege mijn studie biologie. De godsdienstige kant omdat ik samenwoon met een gelovig iemand met wie ik af en toe leuke discussies heb.

Eldest was een boek wat ik, soms met moeite vanwege de taal, maar zeker met veel plezier heb gelezen. Ik kijk dan ook zeer zeker uit naar het derde en laatste deel uit de serie, waarin ongetwijfeld de laatste vragen beantwoord zullen worden en uiteraard het goede het kwaad zal verslaan. Hoe dit gaat gebeuren is de grote vraag en ook hoe de verrassende wending aan het eind van dit boek zal uitpakken.

Boekenliefhebbers opgepast!

2006-01-12T17:28:00.000+01:00

Is het tijdperk van het papieren boek voorbij? Lekker op de bank of in bed met een dik boek genieten van intrigerende personages en andere werelden. Het zou zomaar eens kunnen gaan gebeuren met elektronische inkt. Ontwikkeld door Philips en binnenkort op de markt verwerkt in de Sony Reader. Ik zit dan wel met een ruimte gebrek, maar of dit de meest gewenste oplossing is...

De Sony Reader is 15 centimeter in doorsnee, 1,5 cm dik en weegt ongeveer 250 gram. Het beeldscherm vertoont een elektronisch boek bijna net zo scherp als op een geprinte pagina. Het geheugen van 10 MB is genoeg voor het opslaan van zo'n 20 boeken.

Goed begin 2006 !?

2006-01-07T14:34:00.000+01:00

Ik zag laatst op tv dat de helft van de goede voornemens op 2 januari al verbroken zouden zijn. Ik dacht nog “Dat is snel”. Om dit te toetsen heb ik een Wageningse steekproef* uitgevoerd. Ik keek bij mezelf wat mijn voornemens waren. Ik had ze hier eerder al vermeld en dus voor een ieder te controleren. Volledig wetenschappelijk verantwoord dus (al valt hier ook wel het een en ander tegenin te brengen). Ik had er twee. Minder boeken kopen en meer lezen. Het meer lezen houd ik nog vol. Het boeken kopen is echter weer begonnen. En zeker niet in geringe mate. Eén van de twee goede voornemens is verbroken. Precies 50% dus. Een weekoverzicht:

Totaal aantal boeken: 21
Eerste boek: Desmond Morris: Waarom hebben zebra’s strepen, 2 januari (2,50 euro)
Laatste boek: Adriaan van Dis: Het beloofde land, 5 januari (1,25 euro)
Minste bladzijdes: Jan Wolkers: Dominee met strooien hoed, 48 p. (0,50 euro)
Meeste bladzijdes: Pramoedya Ananta Toer: Guerrilla-familie, 377 p. (1,00 euro)
Duurste boek: Stephen Jay Gould (Red.): Verslag van het leven, de evolutie als aangrijpend drama van selectie, overleven en uitsterven (4,00 euro)
Goedkoopste boek: Erik van Muiswinkel & Thecla Bakker: Man laat zich oor aanlijmen
Geert Mak: Het ontsnapte land
Yves Cohat: De Vikingen, heersers der zee (0,50 euro)
Meeste boeken van: Boudewijn Büch: Bijdrages aan Naar huis (2x), Strandboek en Maatstaf (3x)
Verrassendste winkel: Wereld winkel, niet een winkel waar je snel aan denkt als je boeken zoekt. Bij de WW in Wageningen is het nu opruiming met kortingen vanaf 50%.
Fijnste winkel: Emmaus, lekker goedkoop en regelmatig leuke boeken.

In de eerste week 21 boeken met een totale dikte van bijna 30 centimeter. Als ik zo door ga kom ik voor 2006 uit op 1092 boeken die op ruim 15 meter boekenplank moeten komen. Misschien is het toch een goed idee om terug te komen op mijn goede voornemen.

* Enkele jaren geleden is er een onderzoek gedaan naar de aantrekkelijkheid van de mannelijke studenten in Wageningen. Daarvoor zijn maar liefst twee vrouwelijke studenten ondervraagd. Volkomen onverantwoord dus en totaal waardeloos. Echter dit onderzoek heeft wel de gehele Nederlandse pers gehaald. Het journaal en de landelijke dagbladen besteedden er de nodige aandacht aan. Sindsdien is in mijn vriendenkring een Wageningse steekproef een steekproef waarbij de steekproefgrootte ver onder de maat is.

Nog een tip

2006-01-03T16:07:00.000+01:00

Boekensneuper had het al eerder in dit stukje over de verschillende boekenreeksen die er tegenwoordig her en der uitkomen. Ook de Bruna heeft nu een nieuwe reeks gelanceerd om het lezen te bevorderen. Onder de titel Literaire Juweeltjes verschijt elke maand een klein boekje van een bekende schrijver voor slechts 1 euro! Het eerste exemplaar is geschreven door Geert Mak, getiteld Het eiland (eerder verschenen in De engel van Amsterdam). Tevens in elk boekje een paar kortingsbonnen voor werk van dezelfde schrijver.

2006

2005-12-31T15:35:00.000+01:00

Bij een nieuw jaar horen natuurlijk de nodige goede voornemens. De mijne is om meer te gaan lezen, zeker omdat het er de laatste tijd maar niet van komt. Afgelopen week vol enthousiasme drie boeken meegenomen om te lezen. Echter als je een broer moet helpen met verhuizen en schilderen en andere bezigheden, kom je niet ver. Slechts 200 pagina's.
Een ander voornemen is om minder boeken te gaan kopen. Ik raak elke keer weer in de verleiding om toch iets te kopen. Voor de mensen die dit voornemen niet hebben de volgende tip. Redmond O'Hanlon - Storm. Normaal 22,50 euro, nu gespot bij de V&D voor maar E 7,50!.

Veel leesplezier in het nieuwe jaar!!!

Kerstgroet

2005-12-23T00:10:00.000+01:00

Ik wilde eigenlijk nog een stukje schrijven over een insektenboek. Echter heb ik daar net te weinig tijd voor. Dat moet dus maar even wachten. Rest mij alleen alle lezers het toewensen van:

Prettige kerstdagen en een welbelezen 2006!!

De bijbel code

2005-12-18T21:18:00.000+01:00

Ditmaal een stukje, niet met eigen ervaring, maar met een vraag. Ik heb vandaag twee docu's gezien over de bijbel code. Er schijnen allerlei codes in de bijbel te staan die vanalles voorspellen. De dood van Lady Di, watergate, een nucleaire oorlog volgend jaar en dat soort dingen.
Heeft iemand het boek gelezen van Michael Drosnin? Is het verhaal goed onderbouwd? Het klinkt allemaal vrij ongeloofwaardig en mysterieus. Ik ben zelf vrij sceptisch tegenover dit soort dingen, maar ben zeker ook benieuwd.
Voor de Napoleon-fans: Heeft Napoleon ooit de rode zee overgestoken op dezelfde wijze als Mozes?

4e internationale Boudewijn Büch dag

2005-12-13T21:34:00.000+01:00

Het is donker, mistig en koud. Ik wacht op de bus voor mijn tweede Boudewijn Büchdag. Met volle portemonnee stap ik in, op weg naar Amsterdam. Een treinrit met krakende bovenleidingen brengt mij, uiteraard met vertraging, naar Amsterdam CS. Met wanten aan ga ik op weg naar de openbare bibliotheek. Zelfs de duiven hebben het koud en overtreffen het aantal menselijke bezoekers bij C’est le Pain.

Bij aankomst in de bibliotheek is het nog rustig, zodat ik op alle gemak kan kijken naar de aangeboden boeken. Vele boeken die ik niet bezit en verscheidene die ik nooit zal bezitten. Al meteen schaf ik drie speciale boekjes van Frans Mouws aan. “Het museum”, “Motor Theo” en naar eigen zeggen zijn mooiste en leukste boekje “It’s only Rock ’n Roll” zijn van mij. Twee stappen naar rechts en ik ontvang “Een kleine blonde dood”.

Om 11.00 begint het programma. Na het openingspraatje een prachtige film waarin Boudewijn Büch praat met diverse bibliofielen. Een film die zeer goed wordt ontvangen. Waarschijnlijk door de herkenning bij het publiek. Ik weet het nu in ieder geval zeker. Ik val nog lang niet onder de titel bibliofiel en op de film afgaand vind ik dat ook helemaal niet erg.

Frans Mouws houdt aan het begin van de middag, samen met dichter Erwin Troost, een leuke presentatie van zijn nieuwe boek “Markante herinneringen aan Ootmarsum”. Een uitgave mét DVD, waar ik zeer naar uitkijk om te lezen en bekijken. De DVD zit waarschijnlijk alleen bij de eerste druk, dus wees snel.

Een lezing over de relatie tussen Boudewijn Büch en Hans Warren kan mij persoonlijk niet erg boeien. Hans Warren ken ik niet en daardoor is deze lezing voor mij niet erg interessant. De lezing over Boudewijn bij Vrij Nederland door Rudi Kagie is daarentegen wel weer erg boeiend. Mede door de pakkende manier van spreken van Rudi.

Tussendoor worden nog de nodige boekjes gepresenteerd. Bert de Vaan met “Uit de wereld van Boudewijn Büch”, uitgegeven door onze eigen boekengek. Verder “Circus Büch” door Eric Schneyderberg en “Het jasje van Boudewijn” van Menno Voskuil. Daarbij natuurlijk de nodige signeersessies. Jammer vond ik dat na elke presentatie een signeersessie was gepland, waardoor de vaart een beetje uit de dag ging. Beter was geweest da signeersessies in één te combineren.

Aan het eind van de dag loop ik snel achter David de Poel aan. Ik heb twee boeken meegenomen om te laten signeren. Ik loop naar de tafel waarachter hij plaats heeft genomen. Daar verwacht mij een dubbele verrassing. Bij het zeggen van mijn naam vraagt hij meteen of ik een weblog heb. David de Poel heeft mijn weblog gelezen! De tweede verrassing komt als ik het eerder beschreven boek “De buitenstaander” overhandig. Het is er een van vijftig exemplaren in eigen beheer uitgegeven. Aan het eind van de dag een ontdekking in mijn eigen collectie.

Het is donker, mistig en koud. Ik wacht op de trein naar Wageningen. Met lege portemonnee, een volle tas met boeken en een tevreden gevoel ga ik op weg naar huis.

The Undutchables

2005-12-04T22:33:00.000+01:00

Een boek dat al 27 drukken heeft gehaald, een boek dat je in elke boekhandel wel terugvindt en een boek dat ook onder buitenlanders bekend is. Vooral dat laatste was voor mij de reden om het boek dan toch eens eindelijk te lezen. Ik ga de laatste tijd veel met buitenlanders om en een Braziliaanse vriend zei dat het een leuk en typerend boek was en anderen zeiden dat ze het ook beslist wilden lezen. Ik kon dus niet achter blijven.

Met hoge verwachtingen begon ik aan dit boek, dat volgens de schrijvers (een Engels-Amerikaans stel) een hardhandige cursus zelfkennis zou zijn. De analyse die dit stel maakte zou een vloed aan herkenning moeten opleveren. Ik moet toegeven dat er her en der een kleine aha-erlebnis ontstond, maar om te zeggen dat alles zou treffend beschreven is…

Ligt het aan mij? Ik ben nog vrij jong, officieel gezien allochtoon, maar voel me toch echt wel een Nederlander. Is het dan misschien de 14e druk, dat ze bij de vijftiende versie het licht zagen en het boek drastisch hebben omgegooid. In ieder geval vond ik het oersaai en bovenal werden velen eigenschappen aan ons Nederlanders toegewezen die ik zelf totaal niet herkende of eigenschappen die zo globaal zijn dat ze op elke bevolkingsgroep wel van toepassing zijn. Zijn niet overal ter wereld de wc’s in kleine ruimtes weggestopt? Lijkt me toch echt niet iets typisch Nederlands.

Ik wist ook niet dat wij Nederlanders de aardappels schilden ná het koken. En dan ook nog spiraalsgewijs zoals wij doen met appels en peren. Of was het een grapje van schrijvers? Het boek valt onder de categorie humor en dat is goed te merken ook. Net zoals bij Idols doen ze een poging. En net zoals bij Idols lukt het simpelweg niet. Het boek is sterk overtrokken en de pogingen tot grappen mislukken dan ook jammerlijk.

Ik ben zeker geen fan van boeken die grappig bedoeld zijn. Boeken die je iemand cadeau doet omdat je niks beters kan bedenken omdat je niet de moeite wilt nemen om je in de persoon te verdiepen. Boeken die je ook vooral niet zelf wilt krijgen. Moet ik me zo druk maken om een boek wat niet serieus bedoeld is? Als het alleen in het Nederlands zou worden uitgegeven niet. Echter als er iemand uit Brazilië naar je toe komt en gaat zeggen hoe Nederlanders zijn aan de hand van dit boek, dan is het wel iets zorgelijks. Kennis over mensen haal je niet uit boeken, die haal je uit mensen.

Mannen in pakken

2005-11-24T21:27:00.000+01:00

Raar is dat toch, dat je zo gevormd kan worden door de boeken die je leest. Ik heb jaren lang, voornamelijk tijdens zomervakanties, vele bundels gelezen met spannende en enge verhalen. Verhalen die leiden naar een spannend of gruwelijk einde. Waar een moord wordt opgelost of het spook ontmaskerd. Verschillende gebeurtenissen doen de oppervlakkige personages naar een climax toewerken.

Enkele weken geleden las ik het boek van David de Poel “Mannen in pakken”. Een boek met korte verhalen. Verhalen die lezen als een trein. Heerlijk voor het slapen gaan. Die eigenlijk iets te lang zijn als je jezelf voorneemt vroeg naar bed te gaan.

Er waren geen spannende complotten, monsters of moordenaars te vinden. Geen huiveringwekkende climaxen of grootst opgezette verhaallijnen. Het waren juist werkjes die boeiend waren door het kleine, het bijna intieme. Een bepaalde gebeurtenis of ontwikkeling.
Het einde van het eerste verhaal zag ik wel al een beetje aankomen en niet alle verhalen vond ik even geweldig. Bij het eerste verhaal wachtte ik eerlijk gezegd nog op een spetterend slot. Deze kwam niet, maar het verhaal was wél af. En met een tevreden gevoel kon ik elke keer weer gaan slapen.

Dit tevreden gevoel kreeg ik ook bij het lezen van “De vrouw die om zes uur kwam” uit de bundel “Verhalen van Gabriel García Márquez”. Een verhaal waarvan je denkt hoe het toch mogelijk is om zoiets op zo’n bijzondere manier te beschrijven. Een niveau wat ik nooit zal bereiken, maar wie weet voor David de Poel…. "Mannen in pakken" heeft me in ieder geval wel gestimuleerd om ook meer in de korte verhalen te duiken. En dat is toch zeker geen bescheiden compliment. Als een boek stimuleert tot meer lezen, dan heeft het toch zeker wat bereikt.

En dat is 600...

2005-11-06T17:15:00.000+01:00

Hoewel ik vrij chaotisch ben en mijn kamer soms (of eigenlijk regelmatig) op een slagveld lijkt, vind ik het altijd erg leuk om ordelijke lijstjes te maken. Wellicht is het ook meer een noodzaak. Zo heb ik ook van mijn boeken een lijstje gemaakt. In een speciaal programma houd ik bij wat ik allemaal heb. Het kostte even voordat ik alles had ingevoerd. Zeker omdat mijn boeken over twee locaties zijn verspreid. Ik probeer het nu netjes bij te houden en gelukkig lukt dat ook aardig. Ik streef ernaar om een boek op de dag van aanschaf meteen in te voeren.

Zo ook enkele dagen geleden. Ik kwam thuis en ik zag een pakketje in mijn postvak liggen. Ik had het al enige tijd verwacht en nu was het er eindelijk. Meteen mijn computer aangezet om het in te voeren en toen zag ik dat ik een mijlpaaltje had bereikt. Mijn collectie bestaat nu uit 600 boeken. Voor sommige onder jullie wellicht een peulenschil, maar voor een student is het toch aardig wat.

Het boek is ook nog vrij toepasselijk en zeker een 600ste plek waardig. Het is het boek Bibliotheken van Boudewijn Büch. Hoewel het boek niet in de meest geweldige staat is, ben ik blij dat ik het heb. Weer een titel in mijn kleine verzameling Büch die waarschijnlijk nooit compleet zal zijn. Daar ben ik vrij realistisch in, maar het reguliere werk zou toch wel moeten lukken.

Bij het bladeren viel me meteen het papier op en de vele foto’s. Ik ging door naar de index en als bioloog kwam ik al snel bij Darwin terecht. Ik werd verwezen naar bladzijde 71, betreffende de Artis-bibliotheek. Vrij bovenaan de pagina stuitte ik op het volgende zinnetje: “De ordening van de Artis-bibliotheek is dan ook wel heel bijzonder: namelijk op grootte (hoogte)”. Dit vond ik al meteen erg leuk omdat mijn eigen boeken ook al lange tijd op hoogte gesorteerd hebben gestaan. Hoewel er nu wel enige indeling in onderwerp is, blijft deze ordening in mijn collectie aanwezig. Vele boeken bevinden zich in een horizontale positie vanwege het ruimte gebrek (staand is een plank sneller vol). Een ordening op grootte is dan om praktische redenen de beste. Bovendien oogt het ook beter.

Even verder lees ik in het stukje over de Linnaeus-kast en de inhoud: “Niet alleen het jongensboek Linnaeus, een leven vol bloemen (uit de reeks ‘Geschiedenis voor jonge mensen’ – ik genoot er van in mijn jongensjaren) en Knut Hagbergs Carl Linnaeus, de bloemenkoning…”. Meteen begon mijn hart harder te kloppen van blijdschap. Beide genoemde boeken bezit ik zelf. Een klein jaar geleden heb ik ze aangeschaft bij de Slegte. Beide afkomstig uit de bibliotheek van Boudewijn. De laatste zelfs met een boodschap aan Boudewijn! Alleen al deze bladzijde maakt het al een aanwinst in mijn eigen bibliotheek.

De hele wereld in een vitrinekast

2005-10-27T19:41:00.000+02:00

Eindelijk is het dan zover. Ik heb weer eens een boek uit. Ik vrees dat het toch echt de verkeerde kant op gaat. Ik heb dan wel een blog over boeken, maar als ik niet verder kom dan één boek in een paar maanden, in hoeverre heb ik dan nog wel recht van spreken. Hopelijk heb ik de komende periode meer tijd om te lezen en dus ook te bloggen.

Het boek wat ik uit heb, is "De hele wereld in een vitrinekast" van Boudewijn Büch. Een erg interessant boek met toch wel heel uiteenlopende onderwerpen. Het zijn echt weer van die onderwerpen waarvan je je afvraagt hoe Boudewijn er toch bij komt. En het frapante is dat hij, zoals gebruikelijk, er de meest zeldzame boeken over bezit. Op zich ook wel makkelijk, het wordt dan een stuk moeilijker om de bronnen te controleren, maar dat is een andere zaak.

Het boek was erg boeiend. Ook al was het soms wat lastig te lezen. Ik heb wel vaker last van de schrijfstijl van Boudewijn. Af en toe kom ik zinnen tegen, waarvan ik denk dat ze toch echt niet kloppen. Erg jammer omdat de vaart er dan uit gaat. Aan de andere kant hoor ik ook geregeld dat mijn eigen schrijfsels op een zeer eigenaardige manier zijn samengesteld. Dus wellicht ligt het ook wel aan mijn taalgevoel.

Ik heb wel enorm veel respect voor Boudewijn. Het lijkt mij een enorm werk om zo'n boek te schrijven. Ten eerste al omdat hij veel van de beschreven plaatsen zelf heeft bezocht. Daarnaast heeft hij er vele zeldzame boeken over verzameld en ten slotte is het ook een hele opgave om dat te bundelen in zo'n boekwerk. In die zin is het jammer dat hij daar nooit (naar mijn idee) de erkenning voor heeft gekregen. Ik denk dat veel van zijn publicaties ook historische en wetenschappelijke waardevol zijn. Hij was waarschijnlijk beter tot zijn recht gekomen als historicus dan als bekende Nederlander. Al is dat natuurlijk slechts gespeculeer.

Wat mijn volgende boek gaat worden weet ik op dit moment nog niet. Eldest waarover ik eerder schreef kijk ik al lang naar uit. Life of Pi staat ook al lange tijd te wachten. Misschien toch eens iets van David de Poel of toch eerst The Undutchables, nu ik veel met buitenlanders te maken heb. Of een leuk reisboek om lekker weg te dromen. U zult het vast wel merken. Hopelijk niet pas over enkele maanden...

Leuke link

2005-10-26T22:10:00.000+02:00

Tijdens het zoeken naar informatie voor een artikel die ik moet schrijven voor een vak, dwaalde ik een beetje af. Ik kwam een zoekmachine voor historische bronnen tegen en via daar kwam ik op onderstaande link terecht. Ik zocht op James Cook en vond verschillende artikelen. Voor de geïnteresseerden een leuke link.

Een stukje van de site over het "waarom" van de betreffende site:

Common-place is a common place for exploring and exchanging ideas about early American history and culture. A bit friendlier than a scholarly journal, a bit more scholarly than a popular magazine, Common-place speaks--and listens--to scholars, museum curators, teachers, hobbyists, and just about anyone interested in American history before 1900. Common-place is a common place for all sorts of people to read about all sorts of things relating to early American life--from architecture to literature, from politics to parlor manners. And it's a place to find insightful analysis of early American history as it is discussed not only in scholarly literature but also on the evening news; in museums, big and small; in documentary and dramatic films; and in popular culture.

De link: http://common-place.dreamhost.com/

Eldest

2005-10-11T18:08:00.000+02:00

Ik was vandaag bij Kniphorst (erg mooie boekhandel in Wageningen) waar ik een kadootje moest kopen. In verband met de kinderboekenweek stond er een tafel vol met magie en fantasy-achtige kinderboeken. Ik zei tegen de vriendin die mee was dat ik het raar vond dat Eragon er niet bij lag. Een erg populair boek in Amerika en ook in Nederland de laatste tijd goed verkrijgbaar. Ze zei dat ze de Nederlandse versie van het tweede deel al eerder had zien staan. Even kijken en zowaar, het tweede boek uit de reeks hadden ze en bovendien ook in het engels.

Voor het eerste deel had ik de nodige moeite gedaan om het door een vriend uit Amerika mee te laten nemen. Ik had er verschillende lovende verhalen over op internet gelezen en was zeer benieuwd. In Nederland was het echter niet overal te verkrijgen. Aangezien hij toch om een kadotip vroeg voor mijn verjaardag was dat een perfect kado.

Nu ruim twee jaar later zie ik dus het boek in de kast bij Kniphorst staan. Dit verbaasde me omdat ik het nog enkel in het Nederlands te koop heb gezien. Ik had me voorgenomen om het boek in december bij de ABC te kopen als ik in Amsterdam moet zijn. Deze kans kon ik echter niet laten gaan en nu heb ik dus weer 668 pagina's erbij op mijn leeslijst.

Het persbericht:

Harry Potter verslagen

(Novum) - 'Harry Potter and the half-blood prince', het nieuwste deel in de Potter-reeks van J.K. Rowling, is zijn toppositie kwijt in de bestsellerslijst voor kinderen op Amazon.com. De 21-jarige schrijver Christopher Paolini is met zijn ´Eldest´ Rowling voorbij gestreefd. Het zesde deel van Potter heeft sinds de release op 16 juli op de eerste plaats gestaan.

Paolini, die tijdens signeersessies op Amerikaanse scholen als een rockster wordt onthaald, vindt een vergelijking met Rowling niet helemaal op zijn plaats. "Ik voel me vereerd door de vergelijking", zegt hij. "En ik ben een groot fan van haar, maar mijn verhalen zijn totaal anders."

De vergelijking zit volgens recensenten ook niet in het thema, maar in het succes. 'Eldest' is in de eerste week meer dan 425 duizend keer over de toonbank gegaan. Het boek staat sinds vorige maand bovenaan The New York Times bestsellerlijst voor kinderen en Paolini heeft inmiddels getekend voor een derde boek in de reeks.

Van zijn eerste boek 'Eragon' heeft Paolini inmiddels 2,5 miljoen exemplaren verkocht en de verfilming is in volle gang. Steracteurs John Malkovich en Jeremy Irons hebben getekend voor belangrijke rollen in 'Eragon'. De zoektocht naar een hoofdrolspeler zorgde voor honderden audities wereldwijd. Ed Speleers bemachtigde uiteindelijk de rol van de jongen die magische krachten bezit en op draken kan rijden. De regie is in handen van Stefen Fangmeier, een expert op het gebied van visuele effecten.

Paolini begon met het schrijven van 'Eragon' toen hij vijftien jaar oud was. Zijn familie publiceerde het boek in eigen beheer. Het boek werd in 2002 ontdekt door een stiefzoon van auteur Carl Hiassen, die het aan zijn uitgever liet lezen. Inmiddels is Paolini schrijver van beroep. "Ik denk niet dat ik ooit nog ga studeren. Ik kan leven van het opschrijven van mijn dagdromen, wat geweldig werk is. Voor zover ik weet heb ik de leukste baan van de wereld."
'Eragon' is in het Nederlands vertaald onder de titel 'Het erfgoed'.

'Eldest' is sinds 16 september in het Nederlands verkrijgbaar als 'De oudste'.

Midas speciaal

2005-10-09T22:06:00.000+02:00

Het valt niet mee om na twee jaar weer te gaan studeren. Het kost me meer energie dan ik had verwacht door het nieuwe onderwijssysteem. Ook gaat er meer tijd in zitten dan dat ik ooit voor een ander vak tijdens mijn studie biologie heb besteed. Aan de ene kant is dat wel fijn omdat ik nu echt het idee heb dat ik goed aan mijn toekomst werk, maar aan de andere kant schiet de rest er wel flink bij in. Ik heb de laatste weken nauwelijks een letter gelezen die niet was gerelateerd aan mijn studie. Slechts een enkel dun boekje heb ik wel uitgekregen.

Een conferentie leidde mij naar Rotterdam waar ik aan het eind van de middag nog even de tijd had voor een bezoekje aan de Slegte. Ik werd in eerste instantie verrast door een redelijk aantal boeken van Boudewijn Büch, waaronder een exemplaar van Links!. Echter alle beschikbare boeken had ik al, dus ben ik verder gaan zoeken. Al snel stond ik met wat boeken van Midas Dekkers in mijn hand. Ook hiervan had ik de meeste al. Behalve één dun boekje.

Ademen voor gevorden is een speciale uitgave van Ebas Nederland, fabrikant van sigaren. Een verrasende opdracht die resulteerde in een verrassend boekje. Midas legt niet de meest voordehandliggende link terug naar de tabaksplant, maar weet ook hier weer op zijn typische manier verbanden te leggen die zeker onverwacht zijn. Erg leuk dat hij in zes hoofdstukjes weer een uniek constructiewerkje heeft kunnen creeeren.

Een ander boek van Midas Dekkers heb ik via Marktplaats weten te bemachtigen. Het gaat om, zover bij mij bekend, de eerste uitgave van Midas (1977). Het boek Bestiarium bestaat uit een studie in middeleeuwse beestenboeken naar bijzondere beesten als de eenhoorn, zeemonnik en aspidochelone. Ik ben erg benieuwd naar dit boek vanwege het interessante onderwerp en omdat het zijn eerste boek is. Zijn vroege werk wil nog wel eens tegenvallen.

Momenteel aan het lezen (al enkele weken lang): De hele wereld in een vitrinekast. Erg interessant!!

Miauw

2005-09-22T18:09:00.000+02:00

Afgelopen weekend was ik weer eens bij Huub Baar op de markt in Wageningen. Ik loop er regelmatig binnen. Mijn oog werd dit keer gevestigd op het boekje Miauw van Midas Dekkers. Ik had het boekje ook al in Deventer gekocht, maar dit keer was het in een andere uitgave. Ik heb ontdekt dat bij verschillende boeken van Midas de uitgaven wel eens willen verschillen in kleur van de letters op de kaft, vrij miniem dus, maar hier was het verschil toch wel duidelijker.

Links de 2e uitgave, bij Bert Bakker. Rechts de 5e herziene en uitgebreide uitgave bij Contact. Het boekje viel me vooral op door de harde kaft. Zeker omdat het grotendeel wat ik heb van Midas zachte kaft is. Slechts het kinderboekenweekboek "Houden beren echt van honing?" bezit er een (gesigneerd door zowel Midas als Thé Tjong-Khing (op het boek ontbreekt zowel accent als verbindingsstreepjes, al komt dit vaker voor)).

Ook opvallend was dat er was gewisseld was van illustrator. Bij het eerste boek waren de tekeningen van Wibo, hiervan twee in de blog. In het nieuwe boek mocht Maus Slangen de tekeningen voor zijn rekening nemen. De tekeningen van Maus Slangen versieren vele bundels van Midas.

Wibo (Wim Boost, 2/7/1918 - 1/8/2005) werkte enige tijd bij de bekende Toonder-Geesink studio's en is onder andere bekend geworden als cartoonist in de volkskrant, waarvoor hij maar liefst 8888 cartoons tekende.

Van Maus Slangen kan ik minder informatie vinden. Hij is verbonden (geweest?) met Toneelgroep Amsterdam als decorschilder en acteur.

Terug naar het boekje. Miauw bestaat uit 38 (36 in de vroege uitgave) korte verhalen over het lievelingsdier van Midas, de poes. Met twee pagina's per verhaal is het een leuk boekje voor tussendoor. Het is duidelijk te merken dat dit vroeg werk is, de verhalen zijn niet bijzonder origineel of onderhoudend, al is in enkele verhaaltjes toch al duidelijk de unieke manier van verbanden leggen te ontdekken. Vooral dit maakt voor mij de verhaaltjes van Midas leuk om te lezen. Zeker niet een topstukje, maar ja als verzamelaar hoort het toch in de collectie.

Büch in Wassenaar

2005-09-16T18:01:00.000+02:00

Een zonnige zondagmiddag in villadorp Wassenaar. Een brede laan met aan weerszijde grote oude bomen, volop in blad. Bij het passeren probeert een boomkruiper verstoppetje te spelen door mee te draaien aan de andere kant van de boom. Een klein meisje met strikjes in het haar komt mij tegemoet op haar kleine rode kinderfietsje. Aan de overkant van de straat staat een vrouw in polo haar cabrioletje te wassen terwijl haar kleine hondje, in pakje uiteraard, om de auto rent spelend met de vlokken schuim die af en toe naar beneden dwarrelen. Enkele tientallen meters voor mij komt een meneer een afrit aflopen. Zijn telefoon rinkelt in zijn kaki katoenen broekzak. Met een zwierig gebaar haalt hij het nog glimmende toestel tevoren, niet in de gaten hebbend dat hij gelijkertijd een tee meeneemt uit zijn zak, die tussen de licht bemoste stoeptegels blijft liggen.

Dit beeld had ik voordat ik naar Wassenaar ging. Op zoek naar de woningen van Boudewijn Büch. Komend vanuit het zuiden passeer je lange tijd het dorp. De weg is druk en er staan bijna meer flitspalen dan bomen. Ook bij het binnenkomen van het dorp valt de enorme verkeersdrukte me op. Ook de villa’s zie ik niet. Het zijn voornamelijk rijtjeswoning die ik aan weerszijde zie. Ook de Van Zuylen van Nijeveltstraat ziet er eenvoudig uit. Het is een zeer lange straat en dus ook wel enige variatie, maar het grotendeel zijn eenvoudige oudaandoende rijtjes huizen.
Zo ook het huis op nummer 165. Het is een hoekhuis in donkere baksteen en in het betegelde voortuintje staan twee kliko’s en een groot bord Te Huur. Hoewel ik zelf niet de behoefte voel kan ik me voorstellen dat een echte Büch fan meteen een afspraak zou maken met de verhuurder. In dit huis beleefde Boudewijn zijn eerste tien jaar van zijn leven. Geboren op 14 december 1949 en verhuisd in 1959.

Een verre verhuizing was het overigens niet. Slechts enkele honderden meters verderop vinden we het huis met nummer 291. Een wat vriendelijker ogend huis met creatief metselwerk. De tuin met wilde begroeiing wordt gescheiden van het trottoir door een metalen buizenhekje. Het ziet er vrij oud uit en het zal me niets verbazen als Boudewijn vroeger regelmatig tegen het zelfde hekje duwde. In dit huis groeit Büch verder op totdat hij in 1968 naar de Langebrug in Leiden vertrekt.

De Jonkerlaan voldoet meer aan het beeld wat ik in eerste instantie beschrijf. Achteraf kom ik er ook achter dat het de beschrijving is van deze staat die Frans Mouws beschrijft in zijn boek die mij dit beeld gaf. In deze straat staan wat grotere vrijstaande huizen. Vol met geparkeerde huizen en ook vrij druk met mensen. Er wordt in de tuin gewerkt en op straat staan her er der mensen met elkaar te praten. In deze straat vinden we ook het huis waar Paul Westgeest heeft gewoond. Een jeugdvriend van Boudewijn.

Ik vervolg mijn weg naar de scholen waar Büch zijn jeugd heeft doorgebracht. Als eerste kom ik langs de plek waar de Karel Doorman Mulo heeft gestaan. Op de plek aangekomen zie ik een hek staan met daarachter een braakliggend terrein. Even later kom ik te horen dat de school een half jaar eerder is gesloopt. Dit hoor ik van de man die ik tegenkom voor het gebouw van het Van Heeckerenhuis. Ik spreek de man aan om te vragen of hij weet of het gebouw vroeger de St. Willibrordusschool heeft gehuisvest. Hij weet het niet zeker, maar aangezien de straat vrij klein is moet het het goede gebouw zijn. We komen aan de praat en als mijn speurtocht ter sprake komt, vertelt hij mij dat hij samen met Theo van Gogh op school heeft gezeten en dat na zijn dood hij verschillende malen is benaderd door de pers voor rapporten van Theo. Ik ben dus niet de enige die in Wassenaar op zoek is naar het verleden.
Als afsluiting van de dag rijd ik de bebouwde kom van Wassenaar uit richting het strand. Een mooie brede duinstrook en dan de grenzeloze zee. Heerlijk uitwaaiend laat ik de ervaringen van voorgaande dagen bezinken.

Tweede studie

2005-09-02T12:22:00.000+02:00

Na zo'n twee jaar thuiszitten en uitzendbaantjes heb ik besloten om een tweede studie te gaan doen. Na een hectische week van gebel, geregel en een hele berg formulieren is de inschrijving rond. De komende twee jaar zal ik bezig zijn een Masterdiploma te halen in de Geo-information Science. Wat dit voor gevolgen heeft voor deze blog weet ik niet. Hoge kosten en diepe schulden zullen echter mijn koopgedrag moeten beperken. Of ik nog veel aan lezen toe ga komen zal de tijd leren...

Nieuwe stats

2005-09-01T22:34:00.000+02:00

Kijk ik net even in de statistieken. Blijkt ten eerste dat Nedstats is veranderd in webstats4u. Daarnaast ontdek ik dat er een top 1000 is van literatuur, waar mijn blog ook in valt. Waarschijnlijk heb ik dit ooit opgegeven. Ik kijk dus waar ik sta. Slechts een 749e plek, maar wie staat er één plek boven mij... The Blue Poet Society! De website van het Boudewijn Büch Genootschap. Toeval?

Leiden/Wassenaar – dag 2

2005-09-01T22:22:00.000+02:00

Mijn tweede dag in Leiden stond in het teken van een andere hobby van mij. Vleesetende planten. De Nederlandse vereniging voor vleeseterliefhebbers Carnivora organiseerde in de Hortus een tentoonstelling. Deze dag was ook de ledenbijeenkomst, met verkoop van planten en lezingen.
Hoewel de ruimte beperkt was hadden ze een zeer mooie tentoonstelling weten te creëren met schitterende exemplaren van de verschillende soorten vleeseters. Deze dag waren twee lezingen gepland. De eerste van Gert Hoogenstrijd. Nog een echte avonturier die niet op vakantie gaat, maar op een heuse expeditie. Alleen of met een vriendin bezoekt hij regelmatig tafelgebergtes in Zuid-Amerika. Met lokale gidsen een klim- en trektocht om het plateau van de tafelberg te bereiken. Waar dan weer verschillende vleeseters groeien. Wellicht heeft hij er zelfs een geheel nieuwe groep vleeseters ontdekt! Echte ontdekkingsreizigers bestaan dus nog!
De tweede lezing ging over het aanleggen van een vleesetertuin. Hoe je in je eigen tuin een stukje hoogveen kunt creëren. Erg interessant, ook al zit je zelf in een flat op zeven hoog. Tenslotte nog twee planten gekocht voor mijn eigen collectie en daarnaast een boekwerkje van de hand van eerder genoemde Gert. Hierover een andere keer meer…

Na de vleesetertentoonstelling ben ik nog even naar het volkenkundig museum gegaan. Een erg mooi museum met een zeer geslaagde manier van de objecten te exposeren. Echter is anderhalf uur erg weinig om alles te zien. Slechts een enkel stuk gelezen en verder alleen gekeken. Het lukte net om alles te zien. Uiteraard kon ik voor twee euro de museumgids niet laten liggen. Kan ik toch nog de nodige informatie achteraf hierin opzoeken, verrijkt met stukjes van Boudewijn Büch!

Büch in Leiden - deel 2 - aanvulling

2005-08-29T13:45:00.000+02:00

Ter aanvulling van mijn blog van gisteren het stukje over de Bakker Korffstraat zoals het staat op de site van de Werkgroep Historie Groenoord. Hierop informatie en achtergronden van deze Leidse wijk en ook over bekende bewoners waaronder dus Boudewijn Büch. Het stukje:

Boudewijn Büch

Ook de in 2002 overleden schrijver, dichter, verzamelaar en tv-persoonlijkheid Boudewijn Büch heeft in de Leidse wijk Groenoord gewoond. In Groenoord Noord bewoonde hij een etage aan de Bakker Korffstraat, nummer 12a. De straat kwam zelfs voor in een van de gedichten van Büch:

Piet Paaltjens revised (1977)

Leiden -
heb ik ooit jongens of meiden
uit een andere stad bemind?

D. aan de Oranjegracht heb ik verblind
- krakend in het ledikant - van alles toegezworen
K., maoïste op de Doezastraat
beschonken bij het ochtendgloren
hartstochtelijk bepraater is niemand buiten jou terwijl R. een middag
later werd bedacht
mijn koninkrijk voor deze pracht
om tenslotte met B. in de Bakker Korffstraat te wonen
die trouw met ontrouw zou belonen

want in een stad als Leiden
verhuis je niet de liefde maar het lijden

Er is bovendien een gedicht van Büch dat de naam van de Groenoordse straat als titel heeft:

Bakker Korffstraat (1979)

Het wezen van de dood verweest

zich in de schemering. Zitten aan het raam

de avond hangt. Het zwart dat niet geneest.

bedacht te sterven vliegt mij aan

ga ik staan, moet verjaardag vieren

vrienden bellen? Drank in huis halen?

de kamer vol van doodrijp te plezieren

rondgaan met de glazen en de schalen

och nee, ik zal met haar weer samenkomen

fotoos kijken, lezen wat zij schreef

een film van Frankrijk in mijn hoofd vertonen

& mij troosten dat ik voor haar leef

dronken blijdschap uit een fles

ik kan toch de dood niet schrijven

zij heeft geen adres

waarom ik tot de ochtend in het lied zal blijven

dan is de dood

weer voor- en dichterbij

Nu zou het, zoals de onlangs verschenen 'biografie' van Rudie Kagie suggereert, bij Boudewijn Büch maar de vraag zijn of je te maken hebt met feit of met fictie. Over de vraag of Büch daadwerkelijk in de Bakker Korffstraat heeft gewoond, bestaat in elk geval geen enkele twijfel. Hiervoor zijn namelijk ook andere bronnen dan literaire.'

In zijn Leidse studententijd in de vroege jaren zeventig woonde Büch in Leiden. Hij was lid van de kunstenaarsgroep De Bange Duivel. Deze commune was gevestigd in een huis met een eigen drukkerij in de Bakker Korffstraat. Enkele kunstenaars die aan deze "cultuurpolitieke leefgemeenschap" waren verbonden drukten daar hun etsen af. In ieder geval is er een project van de Bange Duivel bekend waaraan Büch een bijdrage heeft geleverd.' (Bron: tentoonstellingscatalogus Leidse Universiteitsbibliotheek)

Historicus H.L. Wesseling bevestigt dat Büch zijn Leidse vriendschappen in de loop der jaren onderhield, zij het met mate. Van Wesseling verscheen bij zijn emeritaat een bibliografie waarvan Büch de inleiding verzorgde. Hij schrijft daarin dat Wesseling hem in de jaren zeventig in huis nam toen het geestelijk slecht met hem ging. Büch woonde indertijd op de Bakker Korffstraat en had daar toen al een hele mooie bibliotheek, weet Wesseling. 'Erg gelukkig was hij er echter niet en hij kwam dan ook regelmatig bij ons in Oegstgeest op bezoek, gewoon om wat te kletsen - en vooral veel te lachen.'

Of in de herinneringen van Patrick van der Kroef, een jeugdvriend van Boudewijn:

'In 1976 verscheen Boudewijns debuutbundel: "Nogal droevige liedjes voor de kleine Gijs". Hij gaf me uiteraard een exemplaar met persoonlijke opdracht cadeau. Het verschijnen van deze bundel vormde in feite de afsluiting van de intense periode waarin ik met hem bevriend was. Tegelijkertijd markeerde het het begin van zijn bijzondere publieke loopbaan. Boudewijn verhuisde naar de Bakker Korffstraat, een naargeestige straat aan de uiterste rand van Leiden, waar hij een etage betrok die hij vervolgens geheel in empirestijl inrichtte. Ik ben er een enkele keer geweest, maar het was voorbij. Na nog een paar geruchtmakende jaren in Leiden te hebben doorgebracht vertrok Boudewijn definitief naar Amsterdam.'

Büch overleed op 23 november 2002. Enige jaren daarvoor was zijn oude huis aan de Bakker Korffstraat al tegen de vlakte gegaan. In het jaar 2000 werd de even zijde van de straat geheel opnieuw opgebouwd.

[GJM, 03/2005]

Met dank aan Gert-Jan Masurel voor de toestemming voor het hier plaatsen van zijn tekst.

Herkomst: Boudewijn Büch

2005-08-28T21:12:00.000+02:00

Zojuist gelezen het boek van Bert Sliggers bij de tentoonstelling in Teylers museum. Een erg interessant boek bij een aardige tentoonstelling. Inderdaad slechts een aardige tentoonstelling en naar mijn idee minder boeiend dan die in het Natuurmuseum te Rotterdam. Dit heeft verschillende redenen. Ten eerste was het de keuze van Boudwijn zelf wat we te zien kregen in Rotterdam, waarbij hij kon kiezen uit zijn hele collectie. Een persoonlijke keuze en dus een persoonlijke tentoonstelling. Teylers mocht maar een beperkte keuze maken. Hierdoor kwam de nadruk bij Teylers vooral op boeken te liggen. Vooral dit laatste is een belangrijke reden dat het een stuk minder aantrekkelijk was.
Het is natuurlijk een beetje vreemd om te zeggen dat boeken niet aantrekkelijk zijn in een blog over boeken. Echter vind ik boeken niet geschikt om tentoon te stellen. Een boek moet je vasthouden, doorbladeren, voelen maar vooral lezen. Een boek achter glas komt niet tot zijn recht. In een museum moet je je kunnen verwonderen zonder al te veel te hoeven lezen. Als je boeken achter glas zet gaat dat nu eenmaal niet.
Tenslotte door de beperkte keuze die Teylers mocht maken zijn alleen (lees voornamelijk) zeer bijzondere objecten gekozen. Maar juist de minder bijzondere dingen maakten naar mijn mening Boudewijn Büch. Het is niet moeilijk een zeer zeldzaam boek te koesteren waar je vele duizenden euro’s voor hebt neergelegd. Het zijn juiste de eenvoudige dingetjes. Ik kan me een vitrine vol pinguinprullaria herinneren. Als je het zou zien liggen op een rommelmarkt zou je gewoon doorlopen. Of een verzameling boekjes met een bijzondere vorm. Of een collectie met allerlei uitgaven van Robinson Crusöe. Van juist dit soort dingen kan ik genieten en zegt naar mijn idee meer over de eigenaar.

Als afsluiting nog een grappig dingetje. In het voorwoord vertelt Marjan Scharloo, directeur van Teylers, waaraan de keuze uit Büchs collectie moest voldoen. Ik citeer: “Ten tweede moesten ze voldoen aan de museale kwaliteitsnorm, dat wil zeggen dat de voorwerpen op zichzelf de moeite waard moesten zijn en niet uitgekozen worden omdat ze door Büch verzameld werden.” Vervolgens kom ik de volgende objecten in het boek tegen. Fossiele visjes gekocht door Boudewijn in Teylers eigen museumwinkel. Als je ze zo graag in de collectie wilt, waarom verkoop je ze dan? Een opgeplakt exemplaar van het Linnaeusklokje. Een plantje dat ook in Nederland groeit. Museale kwaliteit? Enige betekenis zonder de link met Boudewijn? Vervolgens kom ik bij het bekende dodobotje terecht. Bert Sliggers zegt bij de begeleidende tekst, na te hebben gemeld dat Büch moet hebben geweten dat het niet afkomstig is van de dodo, het volgende: “Maar het bleef voor hem [Büch] en dus voor ons een dodobotje.” In hoeverre kan je dan het museum nog serieus nemen? Ook valt te twijfelen bij de waarde van het kistbeslag van Petrus van Musschenbroek. Tenslotte als toppunt een drietal blaadjes van de Ginkgo biloba. Als je wilt beweren dat de keuze aan bepaalde criteria moet voldoen, kom dan alsjeblieft niet met drie blaadjes aan die ik zo ook beneden aan mijn flat kan plukken.

Büch in Leiden - deel 2

2005-08-28T17:44:00.000+02:00

Het is al weer ruim na vijven als ik mijn auto weer start. Het verkeer in Leiden is een stuk drukker geworden, waardoor het al lastig is de parkeerplaats af te komen. Nog enkele adressen te bezoeken vertrek ik richting het centraal station.

Na flink verkeerd gereden te zijn en één van de vele informatieborden geraadpleegd te hebben kom ik aan in de Bakker Korffstraat. Een klein smal eenrichtingsstraatje. Halverwege staat een man zijn auto te wassen. Een lange man met een wit T-shirt. Frans Mouws schiet even door mijn hoofd, maar wat zou die met een auto doen. Aan de linkerkant zie ik leuke kleine oude huisjes. Rechts zie ik nieuwbouw. Dit keer echt nieuwbouw (bouwjaar 2000). Helaas woonde Boudewijn aan deze kant van de straat waardoor een stukje uit zijn verleden verdwenen is.
In 1976 kocht Boudewijn het huis op adres 12 en 12a samen met een huisgenoot uit de Sitterlaan (volgt later) Hier woonde hij het langste van zijn Leidse tijd. Op een internetsite over deze buurt vond ik dat ook De Bange Duivel in deze straat een woning had (gaat het hier om het zelfde huis?) met een eigen drukkerij. In 1981 vertrekt Boudewijn naar Amsterdam (zie eerdere blog).

Ik vervolg mijn weg richting de Marienpoelstraat. Niet een woning, maar het Bonaventuracollege. Het uitzicht op het pand wordt verstoord door een grote rode container van Vliko recycling. Het schoolplein ligt open en her en der verspreid liggen de brokken puin. Het schoolgebouw wordt gerenoveerd. Door deze ruis heen zie ik een ouderwets gebouw. Links boven de vermoedelijke hoofdingang twee beelden van geestelijken . Ik kan me zo de paters voor me zien die bij de ingang stonden om de leerlingen naar binnen te loodsen. Ikzelf heb les gehad in een oud klooster. Hoewel de nonnen al lang vertrokken waren heerste er een benepen en strenge sfeer. Dezelfde sfeer die ik hier ook voel.

Ik begin honger te krijgen en ga op zoek naar een eetgelegenheid. Uitgerekend in de Kennedylaan vind ik een snackbar. Helaas kunnen ze niet aan mijn behoefte aan een viandel voldoen. Ik ben de eerste in vijf jaar die er naar vraagt. Ik neem genoegen met een kipcorn en na een snelle hap trek ik de straat in.
De Kennedylaan bevindt zich in een wijk met veel flats. Boudewijn woonde hier van 1970 tot 1972 samen met Paul en Atty Westgeest op nummer 68. De flat met dit nummer oogt redelijk nieuw. Zeker geen 35 jaar. Ik vrees dus ook dat hier een stukje Büch-historie verloren is gegaan. Echter na wat gezoek op internet blijkt de flat uit 1966 te zijn. Bij het betreden van de derde galerij vraag ik me opnieuw af of de huidige bewoners zich bewust zijn van hun voorganger in de flat.

Voor de laatste woning in Leiden moet ik een klein stukje verder. Van 1973 tot 1976 woonde Boudewijn in de Sitterlaan op nummer 78. Hier betrok hij een kamer boven een handeltje met de naam Gateway Products. In het zelfde huis woonde ook Jan Lewie Spiering met wie Boudewijn het huis in de Bakker Korffstraat kocht.
De Sitterlaan is een mooie brede laan met in het midden een strook groen. Het is er rustig, weinig verkeer. Hoewel het rijtjeshuizen zijn lijken ze van groot formaat. Al lopend tel ik de nummers af tot ik bij nummer 78 ben. Het lijkt of de bewoners bewust zijn van de belangstelling voor het huis. De tuin is dermate volgepropt met coniferen en andere grote struiken dat van het pand zelf weinig te zien is. Misschien dat het juist hierdoor komt dat ik de sterke neiging krijg om aan te bellen. Ik houd mij echter in en na wat foto’s gemaakt te hebben ga ik op zoek naar mijn camping.

Voor meer informatie over Boudewijn Büch en waar hij gewoond heeft verwijs ik graag door naar het boek "Weg uit Wassenaar" van Frans Mouws.

Hitchhiker's guide

2005-08-26T01:01:00.000+02:00

Even snel een postje tussendoor. Ik kom net terug van de film de Hitchhiker's Guide to the Galaxy. Een film gebaseerd op het, in Nederland geloof ik minder bekende, boek van Douglas Adams. Echter wel een aanrader voor iemand die van droge humor houdt. Het boek dan. De film is ronduit slecht, met slechts enkele goede grappen en haalt het absoluut niet met het boek. De beste rol wordt vertolkt door de robot en de Vogons zijn weer een meesterwerkje van de Henson poppenmakers. De andere karakters zijn echter niet erg bijzonder en ook het verhaal is flink aangepast. Het is naar mijn idee ook niet een boek wat goed te verfilmen valt daar het vol zit met rare verhaallijnen en zijwegen. Blijf dus lekker thuis, of beter nog koop in plaats van twee kaartjes voor de bios gewoon het boek. Je bent goedkoper uit en je zult er veel meer plezier aan beleven. Veel leesplezier dus!

Büch in Leiden - deel 1

2005-08-25T12:23:00.000+02:00

De tent staat klaar, kleren zijn gepakt. Een klein plattegrondje van het centrum met boekhandels, hofjes en Büch-woningen ligt gereed en met een beschrijving van routenet kan het langweekend beginnen. De reis verloopt spoedig en al snel passeer ik het bordje bebouwde kom Leiden. De wegwijzers houden al vrijsnel daarna op met de dezelfde informatie te geven als mijn routebeschrijving meldt. Dan maar richting centrum en de P-route volgen. Ik had een mooie parkeerplaats uitgezocht en zou er zo toch wel moeten komen.

Ik prijs mij gelukkig met de kleine en wendbare auto die ik kon lenen van mijn moeder. Leiden is behoorlijk chaotisch op het gebied van verkeer en ik zal zeker menig voetganger hebben genegeerd op de talloze zebrapaden. Hoewel ik af en toe ook uiterst galant ben. De verschillende parkeergarages gaan aan mij voorbij in de hoop de geplande parkeerplek te vinden. Helaas staat deze nergens vermeld. Uiteindelijk kom ik terecht bij het centraal station. Ik weet dat ik westelijk van het station moet zijn. Een noordelijke passeerpoging strandt in een doodlopende weg. Een zuidelijke poging brengt mij via smalle straatjes in een mooi rondje weer terug bij Leiden centraal. Gelukkig staan door Leiden de nodige plattegronden geplaatst waardoor het me na ruim een half uur rondrijden toch lukt.

Na geparkeerd te hebben, een appelflap en wat fris genuttigd te hebben, sla ik mijn rugzak om, gevuld met fotocamera, GPSr en het nodige papierwerk. De eerste stop is Kruisstraat 10. De eerste plaats waar Boudewijn bij de commune De Bange Duivel introk. Iets van het centrum verwijderd ligt het in een stukje Leiden met leuke artistieke winkeltjes. De Kruisstraat is een rustig straatje. Aan weerszijde Leidsche paaltjes (heten ze zo?) en her en der een boompje.
Voorover hangend in de straat is het pand op nummer 10. Een oud monumentaal pandje wat er verlaten en oud uitziet. De ramen zijn bedekt met luxaflex en rolgordijn en lijkt onbewoond te zijn. In 1972 trok Boudewijn hier in. Het is niet verwonderlijk dat de woongroep door groei het pand moest verlaten, want het ziet er erg klein uit. Naast de deur hangen echter wel twee deurbellen. Wellicht is het huis toch groter dan het lijkt. Al zijn studenten snel tevreden met enkele vierkante kilometers.

Ik vervolg mijn weg naar het centrum. De Haarlemmerstraat vormt een lange onaantrekkelijke winkelstraat. Net als de meeste grote steden vind je hier de gebruikelijke winkels en weinig bijzonders. Aangekomen bij nummer 71, Boudewijn woonde er boven een slager in 1969 en 1970, zie ik een nieuw ogend pand. Mijn vermoeden is dat de oude woningen zijn neergehaald. Echter na wat zoeken op internet kom ik een Jugendstilwandeling tegen met daarin het volgende stukje.

Haarlemmerstraat 69-73

Dit pand, ook wel het Volkshuis genoemd, is eind 19de eeuw gebouwd als plaats voor “Verhoogening van de ontwikkeling, beschaving en het levensgeluk onder de arbeidende …klassen”. Het pand loopt aan de achterzijde helemaal door tot op de Apothekersdijk, reden ook voor de bouw op die plaats want zo kwam het Volkshuis symbolisch op de grens tussen rijk (de Haarlemmerstraat) en arm (de Apothekersdijk was een mindere straat) te staan. De winkels aan de zijde van de Haarlemmerstraat zijn er altijd geweest want het was de opzet met de huuropbrengsten ervan het Volkshuiswerk te financieren. Het pand is in 1898 door W.C. Mulder ontworpen in de stijl van de Overgangsarchitectuur met Jugendstil en Berlagiaanse stijlelementen. De voorgevel heeft één smalle en vier brede etalageruiten gevat in granieten pilasters met basement en een kapiteel waarvan de ribben gekromd zijn. De stalen lateien zijn zichtbaar gelaten en voorzien van klinknagels. In tegenstelling tot de voorgevel van het Volkshuis die in neo-renaissancestijl is uitgevoerd om de educatieve functie van het gebouw te benadrukken is in de winkelpuien in de Haarlemmerstraat een strakke vorm van de Jugendstil toegepast, die meer aansloot bij de elegante wereldlijkheid van de consumptiemaatschappij van de eeuwwisseling.

Na het bezoeken van enkele hofjes kom ik uit in de Koningstraat. Hiervoor passeer ik eerst een redelijk stijl bruggetje. Twee oudere mensen gaan met een elektrisch karretje er ook over. De man is er snel overheen, maar de vrouw blijft bovenaan staan. Angstig kijkend in de diepte. Na wat voorzichtige pogingen komt ze beneden aan en vervolg ik mijn weg.Nadat de commune De Bange Duivel te groot werd voor het eerder beschreven pand is de groep verhuisd naar deze straat. Op nummer 30a (linker helft op de foto) woonde Boudewijn slechts enkele maanden. De woongroep staat beschreven in het boek Links!.

Mijn laatste adres dat ik lopend kan doen is de Langebrug. Ik heb alleen geen huisnummer en weet dus niet precies waar ik moet zijn. Het is een vrij lange smalle straat. Mooie oude huizen en her en der een leuk klein winkeltje. Niet zo heel ver van het lelijke centrum straalt dit straatje veel meer karakter uit en laat de mooie kant van Leiden zien. In deze straat bevindt zich ergens het eerste Leidse huis van Boudewijn die hij betrok in de zomer van 1968. Ook hier bleef hij niet lang en verhuisde al snel naar de Haarlemmerstraat.

Mijn zoektocht te voet zit erop en ik ga na wat andere bezichtigingen terug naar de parkeerplaats. Bij de parkeerautomaat staat een kaart van Leiden en zo kan ik mijn route uitstippelen voor het vervolg per auto. Daarover volgende keer…

Verjaardagscadeaus

2005-08-21T21:01:00.000+02:00

Ondanks een griepje en een flinke verkoudheid toch maar even achter de computer gekropen. Afgelopen woensdag was ik jarig en dat resulteerde in een aantal kadootjes. Naast enkele andere dingen natuurlijk ook weer een paar boeken.

Een vriend van mij uit Amerika was overgekomen en bracht een leuk boekje voor mij mee wat precies in mijn groepje evolutieboeken past. Ditmaal een specifiek onderdeel eruit, namelijk "the evolution of human sexuality". Dit is de ondertitel van het boek "Why is sex fun?" van schrijver Jared Diamond. Pulitzerprijswinnaar met het boek "Guns, Germs, and Steel"/"Paarden, zwaarden en ziektekiemen" en momenteel in de boekhandel met het omvangrijke "Collapse"/"Ondergang" over het hoe en het waarom van het verdwijnen of juist overleven van beschavingen. Ik ben zeer benieuwd.

Vervolgens kreeg ik de eerste DVD-box van Boudewijn Büch. 500 minuten aan materiaal om van te genieten.

Midas Dekkers werd ook weer aangevuld. Een tweedehands exemplaar van "Het edelgedierte" en twee Pandora-pockets. Van "Poes" alweer de 14e druk. Blijkbaar loopt de verkoop goed. En de laatste uitgave "Pets" over dieren in en om het huis.

Ik heb ook nog wat geld gekregen en daar al vrij snel twee boeken van gekocht. Het eerste is "De nachtmerrie van Captain Bligh" van John Toohey. Hierin het verslag van wat er gebeurde na de muiterij op de Bounty. 19 man in een open sloep, achtergelaten in de Stille Zuidzee. Een reis van zes weken en 6.705 kilometer.

Tenslotte nog een boek van Boudewijn Büch. Bij de Slegte in Nijmegen stond "Links!" in de schappen. Aangezien ik deze nog niet had, meteen meegenomen. Weer een stukje completer.

Voor nu hou ik het hierbij en duik ik mijn bed weer in. Hopelijk snel weer fit om het verslag te schrijven van mijn bezoek aan Leiden en mijn speurtocht naar Boudewijn Büch.

Leiden/Wassenaar Dag 1 - boeken

2005-08-16T12:48:00.000+02:00

Van zaterdag tot en met maandag was ik in Leiden en omgeving. Op zoek naar Boudewijn, vleesetende planten bewonderend en geocachend. Uiteraard kom je dan ook boeken tegen. De eerste dag al meteen vijf aankopen gedaan. Nu even snel een korte opsomming van deze boeken, later volgt een uitgebreider verslag van de eerste dag.

Het eerste boek wat ik tegen kwam was in een antiquariaatje in de binnenstad van Leiden. Toen ik het boek zag, schoot me een mailtje door het hoofd. Het was het Büchmania Infobulletin van 11 augustus 2005. Daarin stond het volgende:

Voor alle Büchliefhebbers is de naam van David de Poel geen onbekende. Hij schreef al een aantal novellen waaronder 'Het verraad', een ode aan Boudewijn Büch, en 'Bluesbroer B', in geen enkele Büchverzameling mag ontbreken. Nu is er dan eindelijk zijn romandebuut. 'De buitenstaander' is een schrijnende roman die naar mijn mening vergeleken kan worden met 'De kleine blonde dood' en 'Het dolhuis' van Boudewijn Büch, de schrijver die door David de Poel hevig werd bewonderd.

presentatie van de roman 'De buitenstaander' op donderdag
1 september a.s. in boekhandel Scheltema *)

Maar wat blijkt deze roman is in 2004 al uitgegeven bij Salland & de Wit. Dit boek heb ik dus maar meegenomen.

Vervolgens kwam ik per toeval langs een kringloopwinkel. De vloer stond blank van de regenbui van de dag ervoor en men was er zodoende druk bezig het water naar buiten te vegen. Twee boeken heb ik daar (erg goedkoop) gekocht. Eén had ik al, maar dan in een zeer beknopte uitgave waarbij zelfs de schrijver is weggelaten. Het gaat hierbij om Defoe's Robinson Crusoe. Een uitgave uit 1972 van A.W. Bruna & Zoon.

Het andere krongloop boek viel me vooral op door de foto van de schrijver op de voorkant. Het is Leslie Thomas die welbesnord die potentiele koper toelacht. Een boek over 'Some lovely Islands' voor de Britse kust. Leslie is blijkbaar ook een liefhebber van kleine eilandjes en heeft hier een boek overgeschreven met vele mooie foto's en onder andere de volgende regels:

Out there with seal and poutin' puffin,

The people live right next to nuffin.

Tenslotte nog een bezoekje aan de Slegte. "Scotts laatste expeditie" had ik al meer malen gezien bij de Slegte in Arnhem. Elke keer dacht ik: O die koop ik wel een keer als ik wat meer heb gelezen. Tot enkele maanden geleden het boek uit de schappen verdwenen was. Vol spijt verliet ik toen de Slegte. Toen ik hem hier dus wel weer zag staan, meteen het boek maar meegenomen.

Ook dit boek had ik al meerdere malen zien staan. Elke keer blader je er dan door, maar laat het toch staan. Naar aanleiding wat was gebeurd met het vorige boek toch deze ook maar meegenomen. Het is zo'n boek waarvan je weet dat je het toch wel een keer gaat kopen. Bij deze dus.

Al met al is mijn leesachterstand na de eerste dag alweer toegenomen met vijf boeken.

Dierenliefde en Bored of the Rings

2005-08-11T16:56:00.000+02:00

Weer twee boeken erbij. Eén voor mijn sectie biologie en de ander voor de afdeling Tolkien.

Ik had al een boek over de voortplanting bij dieren met de bijzondere titel "Het hijgend hert en andere hoogstandjes" van John Sparks. Bij de Slegte in de opruiming kwam ik dit boek tegen. Waar John Sparks zijn boek indeelde in soort van voortplanting, maakt Michael Miersch in zijn "Dierenliefde, het seksuele leven van de dieren" er meer een naslagwerk van door alle termen en dieren op alfabetische volgorde te zetten. Echt diep zal hij niet op de materie ingaan, daar alle stukjes vrij kort zijn.

Een wereldwijde bestseller kan een paradie verwachten. Het verhaal van Tolkien is in "Bored of the Rings" flink opgeleukt en ingekort. Zeker dat laatste vind ik een pluspunt omdat ik de oorspronkelijke versie te uitgebreid vond, wat voor het verhaal zeker niet nodig was. Ik vond het vrij irritant dat elke nieuw personage een paginalange stamboom meekreeg. Uiteraard bijzonder indrukwekkend dat Tolkien een hele geschiedenis heeft bedacht van een onbestaand land en daarbij ook uitgebreide stambomen, maar als dit de vaart uit het verhaal haalt, moet het naar mijn idee achterwege gelaten worden.

Boekenmarkt Deventer

2005-08-10T14:47:00.000+02:00

Afgelopen zondag was het dan zover. De boekenmarkt in Deventer. De dagen ervoor het weerbericht nauwlettend gevolgd. Het zou grotendeels droog blijven en we zijn dus toch maar gegaan. Rond 9.30 stonden we bij de eerste kraam, alwaar de eerste vier boeken werden aangeschaft. Vervolgens tot 17.30 rondgelopen om nog aan twee andere boeken te komen.

Slechts een enkele bui moest ontweken worden bij het zoeken naar leuke boeken. Ik vond het aanbod minder dan vorig jaar. Veel ook hetzelfde. Vele malen het lelietheater gezien, ook Redmond O'Hanlon (behalve dan storm die ik nog wel wilde hebben) en ontelbaar vaak Tolkien's In de ban van de ring. Dat laatste niet geheel onbegrijpelijk omdat daarvan naar mijn idee elke maand wel weer een nieuwe en anders uitgevoerde editie van verschijnt.

De drie hoofddoelen die we hadden waren buitengewoon slecht vertegenwoordigd. Dit waren Gabriel Garcia Marquez (specifiek Schrijver in Bogota), Midas Dekkers en Boudewijn Büch. Wel een tijd je verlekkerd staan kijken bij de kraam van En passant die twee grote dozen met Büch spul had staan, waarbij enkele dingen die ik zelfs nog nooit had gezien. Allemaal boven mijn budget helaas, of in ieder geval wat ik ervoor over had. Wie weet als ik ooit nog eens de staatsloterij win...

Het stapeltje waarmee ik thuis ben gekomen:

Van boven naar beneden:

Johnny Frisbie - Puka-Puka
Midas Dekkers - De mol en de baviaan
Midas Dekkers - Miauw
Umberto Eco - Op reis met een zalm
Boudewijn Büch - OPenbaar boekbezit
Colin Martin & Geoffrey Parker - The Spanish Armada

Midas Dekkers over eten

2005-08-04T18:39:00.000+02:00

Midas Dekkers, vooral bekend van zijn korte stukjes voor Vroege Vogels, waar dan ook talloze bundels van zijn verschenen, publiceerde voor het Nederlands Zuivelbureau de volgende twee boekjes. Het eerste in 1991, bedoeld voor studenten, behandeld de basisbeginselen van het koken. Echter wel op een zeer kinderachtige manier waardoor het lijkt alsof Midas niet helemaal door had wie de doelgroep van het boekje was.

Het was waarschijnlijk zo'n succes dat het Zuivelbureau een tweede boekje uitgaf. Niet was het boekje zelf een succes, maar juist de recepten die er in stonden. Blijkbaar is studerend Nederland tot 1994 zo enthousiast aan het koken geslagen dat het tweede boekje over lijnen gaat. Ditmaal is duidelijk te zien dat naast de studenten ook Midas flink heeft bijgeleerd. De begeleidende verhalen zijn een stuk leuker dan in het eerste boekje, en duidelijk is hier al zijn duidelijk stijl van schrijven en zijn bijzondere manier van tegen dingen aan kijken te zien.

Midas Dekkers heeft inmiddels al meer dan 60 titels op zijn naam staan. Van kinderboeken tot boeken over kinderen. Van beestenbundels tot bestialiteit. De meeste zijn lekker goedkoop en mijn collectie is verre van compleet, dus nog een doel voor Deventer.

Momenteel aan het lezen: Captain Cook in the south seas, two letters written to Captain John Walker.
Nieuwste aanwinst: Alan Moorehead's Darwin en de Beagle.

Darwin en zijn dochter

2005-08-03T11:40:00.000+02:00

Het is gelukt. Na enkele maanden ben ik door het boek heen. Was het zo erg dan? Dat valt best wel mee, maar er waren een aantal dingen die tegenwerkten. Ten eerste ben ik überhaupt een vrij langzame lezer. Voor zover ik weet van mijn vrienden doe ik het langste over een boek. Als ik het daardoor beter zou onthouden, was het niet eens zo erg, maar helaas mijn geheugen is net zo slecht als mijn leessnelheid.
Een ander punt is dat het boek in het Engels is. Eigen schuld, had ik maar een Nederlandse versie moeten kopen. Ik kwam dit boek echter tegen bij de Slegte en er was maar één exemplaar en die was nu eenmaal in het Engels. Nu heb ik wel vaker in het Engels gelezen. Mijn halve studie was in het Engels, maar dit boek bevatte een grote hoeveelheid moeilijke en onbekende woorden, waardoor de leesbaarheid voor mij een stuk achteruit ging.
Ten slotte was de behandelde stof zo uitgebreid beschreven. Aaneenhangend van citaten en brieffragmenten, dat het soms wel leek of de schrijver meer wilde opscheppen over de hoeveelheid geraadpleegde bronnen dan dat hij er een goed verhaal van wilde maken.

Nu dan het positieve. Randal Keynes, achter-achterkleinzoon van Darwin, vond de aanleiding voor het schrijven van het boek bij het vinden van "Annie's box". Een schrijfdoos van de oudste dochter van Darwin met daarin enkele persoonlijke spulletjes. Hoewel Darwin (bedoelende Charles) in grote letters op de kaft is gedrukt, gaat het boek eigenlijk over deze dochter. Dit moet wel vantevoren beseft worden, anders zit je de hele tijd wellicht af te vragen wanneer het nu over Charles Darwin gaat.
Het interessante van deze invalshoek is dat je meer komt te weten van de tijdsgeest. Hoe het huishouden er in die dagen uitzag en wat de meningen waren over de opvoeding. Zo komt ook de vraag ter sprake of kinderen als slecht worden geboren en door opvoeding moeten worden "bekeerd" óf, zoals ook Darwin van mening is, dat ze juist als goede wezens ter aarde komen.
Het boek gaat grotendeels over de opvoeding van Annie en hoe het wordt ervaren door de ouders. Dit wordt vooral behandeld door brieven die Charles schreef en aan herinneringen van de andere kinderen.
Natuurlijk komt Charles zelf ook ter sprake. Uiteraard hoe hij met zijn kinderen omgaat, maar gelukkig ook meer over het ontstaan van zijn boeken. Over hoe hij worstelt met zijn ideeen. Hij heeft twintig jaar over "the origin of species" gedaan. En over zijn twijfels met het geloof. Het boek is geschreven in de tijd dat de schepping nog de algemeen geaccepteerde theorie was. Met zijn boek ging hij hier natuurlijk flink tegenin en dat heeft ook mentaal zijn tol geeist. Zeker als je bedenkt dat hij zijn verdere leven is bespot door zijn theorie.
Hoewel bij het verschijnen van "the origin" hij nog steeds gelooft in God, de simpele wetten waaraan de evolutie zich houdt zouden juist een bewijs zijn van een hoger plan, begint zijn geloof steeds verder af te brokkelen. Pas in latere boeken beschrijft hij dan ook steeds meer de plaats van de mens en zijn afkomst. Een gewaagde stap omdat, door aan te tonen dat de mens gelijke voorouders heeft als apen en andere levende wezens, de verheven positie van de mens teniet wordt gedaan.
Een aardig boek om meer te weten te komen over de persoon Darwin, zijn familie en zijn achtergronden. Zo kom je door het boek heen toch leuke feiten te weten. Bijvoorbeeld dat hij eigenlijk een geologische achtergrond heeft, hij getrouwd is met een echte Wedgewood, jarenlang watertherapie heeft gehad en dat hij vele jaren zeepokken van over heel de wereld heeft bestudeerd. Zelfs de vleesetende planten, waar ik het in een eerdere blog over had, komen even ter sprake. Blijkbaar heeft hij deze een tijdje mishandeld met onder andere slangengif.
Een klein dingetje voor de boekenliefhebbers. In het boek worden regelmatig boeken vernoemd die de Darwins lazen. Hoewel interessant is het ook wel een beetje beangstigend dat er na zoveel jaren dit soort dingetjes bekend zijn.

2005-08-01T20:47:00.000+02:00

Schijnt de zon

gaat ze onder

Herman Melville

2005-08-01T15:31:00.000+02:00

Het weekend is voorbij en er zijn weer twee leesbare objecten mijn studentenkamer binnen gekomen. Het eerste heeft te maken met een andere hobby van mij, namelijk vleesetende planten. Gezien de beperkte ruimte die ik heb bezit ik slechts enkele soorten uit deze bijzondere en fascinerende groep planten. Zelfs Darwin heeft er een boek aan gewijd.

Ik ontving het nieuwsblad Carnivora, met daarin onder andere een aankondiging van de ledenbijeenkomst in de Hortus in Leiden, alwaar ook een tentoonstelling over deze planten wordt gehouden op 13 t/m 21 augustus. Op de site van de hortus is hier vreemdgenoeg niks over terug te vinden. Ik heb plannen erheen te gaan, dus daarna meer over dit onderwerp.

Dan Herman Melville. Iedereen kent denk ik wel het verhaal Moby Dick, of heeft er in ieder geval van gehoord. Boudewijn Büch heeft er een van zijn afleveringen aan gewijd. Zie deze link. Het boek zelf heb ik niet, maar enkele weken geleden heb ik wel de DVD gekocht. Die heb ik gisteren eindelijk eens bekeken. Een aardige film, een beetje traag. Wel zeer geslaagde decors en mooie custuums. En dan de walvis... het is natuurlijk vrij lastig een witte walvis te vinden, dus dat is met de computer gedaan, en dat is helaas erg duidelijk te zien. Boudewijn noemt Moby Dick één van de mooiste boeken ooit geschreven. Dit is echter aan de film niet af te zien. Ik zal dan toch het boek moeten gaan lezen.

Moby Dick heb ik dus nog niet in boek vorm, maar wel heb ik een ander boekje binnengekregen. Het gaat hier om Billy Budd in een uitgave van de Wereldbibliotheek. Een blauwe omslag met een subtiel golfje. Met minder dan 100 paginas zal het me hopelijk lukken binnenkort een keer te lezen.

Zut Zeeuws?

2005-07-29T22:19:00.000+02:00

Ik heb inmiddels een beetje rondgevragd onder mijn vrienden. Velen kennen het niet. Ook niet mijn ouders, ik heb het dus tijdens mijn studententijd opgepikt. Het staat niet in het woordenboek en mijn vader, leraar Nederlandse, kende het niet.
Het woord zut betekend inderdaad zoiets als rotzooi, troep of meuk. Enkele Zeeuwse vrienden kennen het wel. Het zou dus kunnen dat het een Zeeuws woord is. Echter ken ik hier te weinig Zeeuwen voor om het te toetsen.
Mogelijk komt het zoals werd vermeld door Weirdomusic uit het Frans. Ik heb de uitdrukking "zut" of "zut alors" ook ooit geleerd. Dit met de betekenis verdorie. Enig verband is denkbaar. Ik heb echter geen Frans-Nederlands woordenboek om de precieze betekenis te achterhalen.

Zut

2005-07-26T15:14:00.000+02:00

Even een vraagje tussendoor. Wie kent en gebruikt weleens het woord zut en wat bedoel je daar dan mee? Ik gebruikte het pas en werd vragend teruggekeken. Ik gebruik het zelf regelmatig en dacht dat het algemeen bekend was. Dit blijkt dus niet zo te zijn. Graag jullie mening hierover.

Mooie afbeeldingen op Google.be

2005-07-25T11:54:00.000+02:00

Ik ben helemaal weg van statistieken en heb daarom bij nedstat deze pagina aangemeld. Onderandere kan je zien waar je bezoekers vandaan komen en via welke link. Eén van die links was de Belgische google. Iemand heeft gezocht op "mooie" en "afbeeldingen" en kwam daarmee bij mijn site.

Ik kon me dit moeilijk voorstellen, dus probeerde ik het zelf. Op google.be kwam met mooie afbeeldingen mijn blog op de zevende plek. Erg hoog vond ik. Even proberen bij de Nederlandse site. Daar een 37e plek. Ook nog vrij hoog.

Wat concluderen we hieruit? In Nederland zijn er vijf keer meer sites met mooie afbeeldingen dan in België. Er zijn uberhaupt weinig sites met mooie afbeeldingen. Deze woordencombinatie komt weinig voor. De view-frequentie is dermate hoog dat ik vrij goed scoor bij google. Google kijkt naar hoe vaak mooie afbeeldingen voor komt in vergelijking tot de hoeveelheid tekst voor de score.

Allemaal conclusies die waarschijnlijk niet volledig kloppen. Slechts enkele zijn te toetsen. Zoek je op "mooie afbeeldingen" geven beide sites 4930 resultaten, zonder aanhalingstekens 448000. Is dit veel? Ik weet het niet. België geeft dus evenveel resultaten en heeft dus evenveel sites met mooie afbeeldingen. Iets anders veroorzaakt dus het verschil.
Of de algemene hoogte wordt bepaald door het relatieve voorkomen in de tekst kan nu getoetst worden. Ik heb in dit stukje regelmatig de combinatie mooie afbeeldingen gebruikt. Ben ik hierdoor gestegen?

Twee uit Thaiti

2005-07-24T22:51:00.000+02:00

Hoewel ik me had voorgenomen voorlopig geen boeken meer te kopen, op zijn minst één boek uit voor elk nieuw boek, kon ik het toch weer niet laten. Ik was in Ede bij een aquariumspeciaalzaak en die is gelegen vlak bij de kringloop. Toch maar even naar binnen dan.

Ik kwam weer naar buiten met twee goedkope dunne boekjes. Leuk voor tussendoor. Pas bij de auto ontdekte ik de link tussen de twee boeken. Het eerste boekje wat mij wel interessant leek was "Op Tahiti". Hierin beschrijft Elsa Triolet haar observaties van het Tahitiaanse sociale leven en de botsingen met de cultuur van de toeristen.
Het tweede boekje is een Novib uitgave met de titel "Hoe de zon gestrikt werd" met korte verhalen van eilanden uit de Stille Zuidzee. En u raadt het al, ook één verhaal van Tahiti. Toch wel grappig dat je twee boekjes eruit vist met zo'n duidelijke connectie. Maar misschien is het ook wel juist die connectie die er voor zorgde dat ik net díe twee boekjes eruit viste.

Over connecties gesproken, nog even een korte gedachtedwaling die ik had. Elsa Triolet trouwde de schrijver André Aragon. Met een lichte interesse voor het fantasy-genre, dacht ik meteen aan "The Lord of the Rings". Een naar mijn idee matig boek, maar wel een zeer bekend boek. De films waren overigens wel schitterend, zeker als je ze alledrie achter elkaar in de bios ziet.
Deze gedachtelink was onterecht, want een van de figuren heet Aragorn, met extra r dus. Hoewel onterecht... zoek in google bij plaatjes op Aragon en je krijgt eerst vier plaatjes van Aragorn. Aragon echter is een regio in Spanje en bovendien gelegen in Frankrijk. Een klein plaatsje bij Carcassonne, wat weer een andere liefhebberij is, gezelschapsspellen.
Als Aragon op Aragorn lijkt, dan lijkt het ook zeker op Eragon. Het eerste deel van fantasytrilogie Inheritance van Christopher Paolini, die op 15!-jarige leeftijd begon met schrijven hieraan. Inmiddels 19 komt deze zomer het tweede deel uit. Christopher zegt na het uitkomen van het eerste deel veel te hebben geleerd over het schrijverschap en ik ben dus zeer benieuwd naar het tweede deel. Dat wordt dan weer een tripje naar de ABC.
Nog een laatste connectie. De zoon van Tolkien heet ook Christopher! Everything's connected.

Ootmarsumse overpeinzingen

2005-07-19T10:37:00.000+02:00

Ik ben weer terug van een lang weekend Twente. Er even tussen uit, genieten van de omgeving en van het weer. Blijkbaar net als Boudewijn Büch de vakantie doorgebracht in onder andere Ootmarsum. Een leuk oud stadje, waarvan wij al snel merkten, dat op zondag de winkels (veel interieurachtige zaakjes en kunsthandels) open zijn en daardoor een publiek van bovengemiddelde leeftijd aantrekt.

Wat betreft de overpeinzingen valt het wel mee. Ik vond het wel leuk om eens allitererend te beginnen. Geen langdurige en diepgaande gesprekken, maar flink actief wandelen door stad en land. Dit met de GPS in de hand. Al geocachend de omgeving verkend. Flink op pad geweest en daardoor eigenlijk geen letter gelezen. De routebeschrijvingen en richtingwijzers daargelaten.

Om toch iets over boeken te schrijven zal ik mijn nieuwste aanwinst tonen. Het is voor de meesten, van het kleine aantal lezers van deze blog, het waarschijnlijk welbekende boek Geestgrond. Mijn ouders waren vorige week op bezoek en brachten dit exemplaar voor mij mee. Het is een ex-bieb boek en dat betekend de nodige verkleuring, viezigheid, vlekken, scheuren en kapotte pagina's. Ondanks dat ben ik er toch blij mee. Ik had het namelijk nog niet en het is dus een welkome aanvulling.

Ik heb gemerkt dat de boeken van Büch over het algemeen niet erg makkelijk te verkrijgen zijn en dan is de bibliotheek een mooie en goedkope leverancier. Momenteel heb ik ook de boeken Brieven aan Mick Jagger en Rock & Roll in bibliotheekuitgave. Van Brieven aan MJ heb ik inmiddels een derde en vijfde druk uit de bibliotheek van Büch zelve. Of ik echter dan ook de bibliotheekversie weg ga doen weet ik niet. Waarschijnlijk zal ik er dan toch een gebonden versie voor terug willen.

Wie weet wat de toekomst gaat brengen aan boeken, gebonden of niet. Vorig jaar redelijk wat gekocht in Deventer, maar toen was mijn collectie als beginner een stuk beperkter. Na 7 augustus (als het weer mee zit) dus een stukje over mijn nieuwe Büch aankopen. Tot dan hoop ik flink wat boeken te kunnen lezen. Darwin schiet tot nu toe nog niet echt op.